· 

Persoonlijk | Ambassadeur | Blogger | Stichting Samen Sterk | Beallyou | Week 40 |

Soms zijn er momenten die je niet snel zal vergeten. Voor mij is 8 maart van dit jaar een dag die me zeker nog vele jaren bij zal blijven. Ik weet nog dat ik tegen mijn directeur zei: Het gaat niet zo goed met me en vrijdag ga ik naar de psycholoog voor een kennismakingsgesprek.

 

De woorden 'het gaat niet zo goed' waren een understatement. Het ging al weken, maanden en achteraf jaren niet goed met me. Dat weet ik nu achteraf, maar toen had ik geen idee dat ik een tikkende tijdbom was. 

 

Op weg naar mijn afspraak met de psycholoog had ik maar één doel. Het maakt me niet uit hoe ik het zeg of duidelijk maak. Maar ik heb dringend hulp nodig. Geen idee wat er aan de hand was, maar het was voor mij wel duidelijk dat de Leonie van vroeger is verdwenen en op het punt staat om op te geven. 

Daarna ga ik gewoon verder met de dag

Die vrijdagochtend stond ik op zoals ik dat altijd deed. Negeerde hoe ik me voelde en begon mijn make-up aan te brengen. Letterlijk en figuurlijk een masker om me achter te verschuilen en laatste poging om mijn negatief zelfbeeld nog iets op te poetsen.

 

Op weg naar de psycholoog had ik nog steeds de veronderstelling dat na het gesprek mijn leven door zou gaan zoals in mijn agenda stond. In de wachtkamer bekijk ik mezelf nog vijf keer in de spiegel. Zit mijn masker nog goed? Bekijk om de minuut mijn telefoon of ik iets heb gemist op social media. Ik schrik op het moment dat de psycholoog mijn naam roept, want nu moet ik het toch echt doen. Open en eerlijk zijn...

Help, het gaat niet goed

In een klein kamertje zit ik aan een bureau met tegenover me iemand die ik totaal niet ken. Ze vraagt me waarmee ze me kan helpen. In mijn hoofd slaat de paniek toe, want ik wil hulp. Herken mezelf niet meer en vecht iedere dag tegen de demonen in mijn hoofd. Ben extreem vermoeid, verdrietig en vooral somber. Maar ergens blijf ik in vechtmodus en wil dit liever niet tonen aan iemand anders. 

 

Mijn antwoord op de vraag: Ik heb hulp nodig, want het gaat niet goed. Laat je niet bedriegen door hoe ik hier nu zit. Van binnen is dit een schreeuw om hulp. 

De vraag die mijn leven veranderde

Tijdens het gesprek stelt ze me de vraag waar ik gedurende de week nog gelukkig van wordt. Een vrij eenvoudige vraag, maar de impact op mij was enorm. 

 

Op dat moment keek ik naar buiten en begon heel hard te huilen. Zo hard heb ik niet meer gehuild sinds het overlijden van mijn oma in 2016. Het voelde alsof mijn masker in 1000 stukken brak. 

 

Op dat moment besefte ik me dat ik alleen nog maar een vorm geluk voelde wanneer ik als vrijwilliger in het dierenasiel werkte. Omgezet naar tijd is dit 90 minuten per week. De overige 9990 uur was ik diep ongelukkig.

Toen werd alles anders

Aan het einde van het gesprek was het voor de psycholoog duidelijk: ziek melden is de beste optie. Ondanks dat ze geen diagnose kan stellen gaf ze duidelijk aan dat mijn situatie ernstig is en dat ik de fase van burn-out al voorbij ben. 

 

Na het gesprek ben ik doorgereden naar mijn werk waar ik mijn directeur moest vertellen dat ik me ziek wilde melden. Vreselijk, want nu moest ik opnieuw mijn masker laten zakken en eerlijk zijn. Gelukkig reageerde hij begripvol en mocht ik direct naar huis. Gedurende 2 weken hoopte zowel ik als de psycholoog dat ik met rust me een stuk beter zou gaan voelen. 

Maar dat viel behoorlijk tegen

Na die 2 weken was mijn situatie nog steeds kritisch. Ontspannen en tot rust komen was überhaupt niet aan de orde. Mijn vermoeidheid overheerste en wanneer ik wakker was kreeg ik last van paniekaanvallen. Mijn concentratieboog was minimaal en had last van extreem geheugenverlies.

 

De maanden daarna heb ik geprobeerd een aantal uur per week te werken, maar dat was dan ook het hoogst haalbare. Voor mezelf zorgen en structuur inbouwen was iedere dag weer een gevecht. 

 

Dan komt de realiteit hard binnen, want dit wordt nog een hele lange weg. Opnieuw jezelf leren kennen en werken aan mentale gezondheid.  Ondertussen staat mijn leven volledig op zijn kop. En ik was al zo moe en hoop had ik eigenlijk niet meer. 

Begin van een nieuwe start

Ondertussen is mijn leven behoorlijk veranderd. Naast het verliezen van mijn baan is het leren omgaan met mijn huidige situatie en welzijn confronterend. Gelukkig ben ik positief en wil ik mijn ervaring, uitdagingen en ontwikkeling omzetten naar iets waardevols. 

 

Mijn ambassadeurschap en Beallyou is een groot onderdeel van mijn nieuwe start en  proces tot mentale gezondheid en innerlijk geluk. 

 

Er is zoveel wat ik met jullie wil delen. Niet alleen om mijn verhaal te kunnen doen, maar ik hoop ook dat ik mensen kan bereiken die momenteel hun eigen uitdaging hebben op het gebied van mentale problematiek en geluk.

 

Hoe vervelend de aanleiding ook is van mijn situatie zie ik het ook als nieuwe kans om te doen wat ik nooit heb durven doen: eerlijk en open zijn naar mezelf en anderen. 

 

Als ambassadeur van Samen Sterk zonder Stigma wil ik mijn verhaal inzetten om dit taboe te doorbreken. Anderen inspireren om goed voor jezelf te zorgen en je hulpvraag bespreekbaar te maken. 

 

Naast mijn blog en video's ga ik ook in het werkveld actief aan de slag met interactieve workshops, gastlessen, presentaties en 1-op-1 gesprekken. Ook ga ik aan de slag met het project Binnenstebuiten voor kinderen in de leeftijd van 10 tot 14 jaar. 

 

Wauw! Wat een nieuwe start. Met uitdagingen die spannend zijn, maar zeker ook bijdrage aan mijn eigen geluk en doel. 

 

Liefs

Leonie 


Nieuws update

Er is een officiele samenwerking tussen mij en Altrecht!

Vanaf 25 juli zijn mijn blog artikelen over mijn persoonlijke behandeling ook te lezen via hun social media.

 https://www.facebook.com/Altrecht/