· 

Persoonlijk | Depressie | Een schim | Kleine Leonie | Beallyou | Week 41 |

Ik stap uit de auto nadat ik deze heb geparkeerd in de berm. In de verte zie ik een aantal mensen wandelen door het hoge gras en langs het water. 

 

Tijdens het wandelen zie ik de zon schijnen. De lucht is strak blauw en zo ver ik kan kijken kan ik niet één wolk vinden. De vogels vliegen druk heen en weer tussen de bomen die dansen op de wind. 

 

Op dat moment realiseer ik me dat ik de warmte van de zon niet meer voel. Integendeel, ik heb het ijskoud van vermoeidheid. De vogels in de lucht hoor ik niet meer fluiten en het ritselen van de bladeren gaat aan me voorbij.

 

In mijn hoofd hoor ik weer die stem die me vertelt dat mijn vooruitzicht hopeloos is. Opnieuw wil ik die stem tegenspreken, maar ik voel aan alles dat ik op het punt sta om op te geven. 

 

Wil de echte Leonie opstaan?

Als toeschouwer zit ik op een bankje voor me uit te staren. Verderop zie ik een vrouw wandelen door het gras. Niemand zag dat die vrouw verdwaald was. Sterker nog, zelfs zij wist niet dat ze verdwaald was. Wanhopig zoekt ze naar een uitweg. Een vorm van herkenning dat nog iets van zichzelf is overgebleven.

 

Het liefste had ik haar hand vastgepakt en vertelt dat ze het niet alleen hoeft te doen. Maar hoe hard ik ook schreeuw. Deze vrouw wil niet naar me luisteren. Ze loopt steeds verder het grasveld in. 

 

Even later zie ik alleen nog maar een schim. Het laatste wat is overgebleven van een vrouw die ooit zo positief, vrolijk en gelukkig in het leven stond. 

Als kind stond ik al 1-0 achter

Hoe heeft die schim binnen kunnen komen? Wanneer is de deur op een kier gezet? Waarom heeft zij hem niet gewoon tegengehouden?

 

Als klein meisje van 4 jaar oud moest ik al leren wat de dood betekende. Mijn moeder kreeg vlak na mijn geboorte de diagnose  ALS. Een ongeneeslijke spierziekte met een levensverwachting van maximaal 5 jaar. 

Iedere verjaardag, musical, schooluitje, vakantie, kerst of jaarwisseling dachten we in stilte aan de realiteit dat dit wel eens de laatste keer samen zou kunnen zijn. Nooit heb ik als kind gefantaseerd over later. 

 

Dat moment dat je voor het eerst auto gaat rijden. Had mijn moeder dan vanaf de stoep net zolang blijven zwaaien tot ze me niet meer kon zien?

En tijdens het uitzoeken van mijn trouwjurk dat ze dan gaat huilen als ik voor het eerst in een jurk het pashokje uit kom lopen.

 

Als kind kwam ik er al snel achter dat sprookjes niet bestaan. In ieder geval niet voor mij, want mijn moeder is dan al lang overleden. 

Ik ben een slechte ouder geweest

Die vrouw die ik zag verdwaald in het veld dat ben ik. Een volwassen ouder die een kind jarenlang heeft verwaarloosd. Negeerde dat kleine meisje die schreeuwde om hulp en zichzelf iedere nacht in slaap huilde. Eenzaam en bang verstopt onder haar deken. 

 

Uit schaamte voor dat kindje en bang voor de confrontatie besloot ik een masker op te zetten.

Ontnam dat kleine meisje alles waar ze ooit gelukkig van werd. Benoemde alles waar ze in te kort was geschoten en dat ze nooit zal voldoen aan de verwachtingen van anderen. 

 

Ik was een slechte ouder die dat kindje 20 jaar lang heeft weten te onderdrukken. Tot eind vorig jaar toen ik volledig uitgeput door mijn knieën zakte en niet meer op kon staan. 

Die schim draagt de naam depressie

Als toeschouwer zag ik op afstand hoe die schim langzaam plaats nam naast die vrouw in het gras. Hoe hij met nog één keer blazen het laatste sprankje hoop doet doven. 

 

Hoe kan het toch dat ze dit niet aan heeft zien komen? Waarom heeft ze onderweg niet om hulp geroepen? Hoe kan het dat ze koos om steeds meer afstand te nemen terwijl zoveel mensen haar  hadden willen helpen?

 

Die vrouw loopt tegenwoordig hand in hand met deze schim. Ik heb die schim leren kennen als onberekenbaar en vals. Soms houdt die zich schuil en op de achtergrond om vervolgens zonder enige waarschuwing met zijn volle gewicht aan haar schouders te gaan hangen.  Net zolang tot de vrouw opnieuw uitgeput naar de grond zakt. 

Je bent niet alleen

Hoe leg je aan iemand uit wat een depressie is? Hoe kan je om hulp vragen als je jezelf niet meer herkent?

Helaas krijg je met een depressie niet standaard een handleiding meegeleverd. Iedere dag is het opnieuw leren omgaan met die onberekenbare schim. 

 

Ik wil tegen die vrouw zeggen dat ze moet blijven geloven dat ze sterker is dan die schim. Hoe moeilijk het ook is om te vechten tegen iets wat zich verschuilt in het donker.

 

Onthoud je bent niet alleen. Open je ogen en kijk om je heen. Dan zie je dat zoveel andere mensen in stilte vechten. Jij durft te schreeuwen waar anderen zwijgen. Jij besloot hem te noemen bij zijn naam. 


Nieuws update

altrecht GGZ blog

Er is een officiele samenwerking tussen mij en Altrecht!

Vanaf 25 juli zijn mijn blog artikelen over mijn persoonlijke behandeling ook te lezen via hun social media.

 https://www.facebook.com/Altrecht/