· 

Persoonlijk |Eenzaam | Wandelen | Samen alleen | Hart | Beallyou | week 43 |


Buiten sta ik op het plein tussen een groep mensen. Sommige ken ik, maar sommige zijn ook onbekend. 

 

Ik draai in het rond en in de tussentijd observeer ik. Om me heen staan mensen die lachen en genieten van de zon. Ze bestellen nog een drankje en luisteren naar de volgende grap die wordt verteld.

 

Iedereen lijkt zo gelukkig, maar dat mag vandaag ook. Want het is een nieuwe dag met nieuwe kansen. Daarbij heeft het weer ons opnieuw positief verrast met veel zon en warmte. 

 

Voel mijn hartslag stijgen en mijn armen verkrampen. In mijn hoofd hoor ik  opnieuw die stem die me verteld dat ik hier niet bij hoor. Mensen willen me er liever ook niet bij hebben.

 

Diep van binnen ontstaat volledige paniek. Met een glimlach neem ik afscheid en vlucht naar mijn auto. 


Onzichtbare paniek

Het moment dat ik naar mijn auto loop voel ik de paniek. Het is die paniek waarvoor ik wil vluchten. Maar hoe vlucht je voor iets wat zich verschuilt in je hoofd? Of ik nu naar links loop of rechts. Die paniek blijft en lijkt zich alleen maar te versterken wanneer ik twijfel aan mezelf. Harder schreeuwen heeft geen zin, want het is al zo druk in mijn hoofd. 

 

Eenmaal in de auto begin ik te huilen. Die paniek is het gevolg van mijn denken. En mijn gedachten vertellen me momenteel dat alles hopeloos is. Dat een normaal leven simpelweg niet voor mij is weggelegd. Uitgeput voel ik opnieuw dat nare gevoel. Dat gevoel dat je eigenlijk op wilt geven. 

Eenzaamheid

Deskundige benoemen vaak dat ik moet oppassen voor een sociaal isolement. Want als je niet werkt zijn mensen snel geneigd om te denken dat je depressief in bed ligt kijkend naar Netflix. Over stigma´s gesproken. 

 

Als ze echt goed luisteren weten ze dat ik verre van geïsoleerd ben. Maar zelfs tussen een groep mensen kan ik me eenzaam voelen. Alsof ik op een eiland zit en de oceaan me verwijderd van het vaste land. Er is een onzichtbare afstand tussen mij en de ander. Ook ik wil naar het vaste land, maar ik ben vergeten hoe ik naar de overkant kom. 

 

Je bent continu bezig met het observeren van de mensen om me heen. In mijn hoofd de negativiteit en in de praktijk zoek ik naar bevestiging. Een bepaalde blik of specifiek woord en ik krijg bevestigd wat ik al dacht. 

 

Ik voel me eenzaam en opgesloten in mijn ongezonde denkpatroon. In de ban van mijn negatief zelfbeeld en dat hopeloze gevoel.  


Van nature ben ik...

De volgende ochtend werd ik wakker en ik zat er echt doorheen. Na dagen van stress en spanning is mijn depressie vaak overheersend. Die vermoeidheid is onbeschrijfelijk. En mijn verdriet is zo intens dat iedere cel in mijn lichaam er door wordt geraakt. 

 

Mijn uitvlucht vind ik in de natuur. Ondanks dat ik eigenlijk geen zin heb weet ik dat ik daar nog een vorm van 'rust' kan vinden. En dat bewonder ik aan mezelf, want ondanks mijn depressie besloot ik toch te gaan wandelen.  

 

In dat bos kan ik totaal opgaan in mijn eigen fantasie. Voor mij een geweldige manier om te begrijpen wat er in mijn hoofd gebeurt. Als een klein kind projecteer ik mijn innerlijke gevoel en gedachten op mijn omgeving. 

 

Besluit geen vaste route te volgen en de tijd laat ik los.  In dit bos ben ik al zo vaak geweest dat ik niet meer kan verdwalen. Hier vind ik altijd mijn weg terug. 


Die boom herken ik

In het bos stond een boom die direct opviel tussen alle anderen. Hij stond afgezonderd, maar toch omringd door anderen bomen langs het pad. Aan de onderkant had zijn schors volledig losgelaten. 

 

Herkende mezelf volledig in de situatie dat je masker zichtbaar is gebroken. Omringd ben je toch alleen met je probleem die zo zichtbaar is. Je bent anders dan die andere bomen die volop lijken te stralen.

 

Tegelijkertijd ben ik onder de indruk dat die boom nog rechtop staat en zich langzaam herstelt. Zich niet laat intimideren door de groep en in alle rust probeert te herstellen. Een gevoel van trots, want ook ik hou me staande in deze fase van mijn leven. 

 

Tranen van blijdschap

Ik vervolg mijn wandeling en moet een paar keer huilen. En dat is zo fijn! Gelukkig is het rustig en geef mijn tranen de vrije loop. Want mijn verdriet mag er zijn. Het leven is nu eenmaal niet dat perfectie plaatje wat iedereen zo hard na probeert te streven. 

 

Onderweg denk ik aan mijn moeder, opa en oma. In mijn hoofd bespreek ik mijn zorgen en verdriet. Maar ook mijn positieve momenten en dromen. In mijn hart hoop ik dat ze me horen en me behoeden wanneer ik weer dreig af te dwalen. 

 

Dan veranderen mijn tranen van verdriet in tranen van geluk. Het voelt alsof ze naast me lopen tijdens mijn wandeling. Net zoals vroeger voel ik me veilig. 


Mild zijn voor jezelf

Op weg naar mijn auto zag ik verderop iets glinsteren in de zon. Zo nieuwsgierig als ik ben ga ik natuurlijk even kijken wat het is. Midden op het pad ligt een roze hartje. Het glinsterde door de weerkaatsing van de zon. 

 

Op dat moment realiseerde ik me dat de wandeling me goed had gedaan. Ondanks de tranen heb ik ook kunnen genieten van alles om me heen. Voelde me opgelucht en zelfs iets ontspannen. 

 

Die ochtend voelde ik me zo verslagen, maar ik luisterde ondanks dat naar mijn hart. Waar word ik gelukkig van? Hoe maak ik het voor mezelf zo gemakkelijk mogelijk? 

 

Ik keek opnieuw naar dat hartje en realiseerde me dat ik sinds jaren mild was geweest voor mezelf. Het maken van deze wandeling was een bijzondere keuze, want deze had ik gemaakt vanuit mijn hart.


Nieuws update

altrecht GGZ blog

Er is een officiele samenwerking tussen mij en Altrecht!

Vanaf 25 juli zijn mijn blog artikelen over mijn persoonlijke behandeling ook te lezen via hun social media.

 https://www.facebook.com/Altrecht/