· 

Persoonlijk | Slapeloze nachten| Piekeren | Dagdromen | Fantaseren | Beallyou | week 44 |


Zoveel te doen en zoveel momenten dat ik het ook wilde gaan doen. Maar op het moment dat ik klaar ben met van alles doen voor anderen ben ik fysiek volledig uitgeput. 

Mijn hoofd is net een snelkookpan en dat irriteert me enorm. Want zoveel moeite kost het toch allemaal niet? En dit wil ik toch zo graag? Dus niet zo aanstellen en gewoon doorgaan. 

 

Maar sinds een tijdje zijn de nachtmerries weer terug. Naast de levensechte beleving zijn de gebroken nachten echt een drama. Even wakker zijn is niet direct een probleem, maar wel dat het daarna uren duurt voordat ik weer kan slapen. Die nachtmerries zijn ook zo levensecht, maar totaal onlogisch. Vaak gaat het over mensen of dieren die ik in het dagelijksleven ben verloren. En ik verlies ze iedere nacht opnieuw en opnieuw. 

 

Soms kan ik me niet meer voorstellen dat ik dit jaren heb gedaan naast een fulltime baan. Nachten wakker liggen om vervolgens volle dagen te werken. Geen wonder dat mijn privéleven langzamerhand veranderde in een schaduw van mijn masker. Hoelang de dag ook duurt ik blijf net zolang vechten om mijn masker op te houden. Want niemand mag zien dat ik de fysieke strijd aan het verliezen ben. 


The bogeyman bestaat echt

Die nachtmerries zijn er al sinds ik me kan heugen. Jarenlang was het zelfs zo heftig dat ik bijna iedere avond ging slaapwandelen. Het meest bijzondere maar misschien ook wel angstaanjagende is dat ik me altijd kon herinneren wat ik had gedaan. Mijn bewustzijn zat vast tussen de nachtmerrie en realiteit en het lukte me vaak niet om wakker te worden. 

 

Zodra het slaapwandelen begon voelde ik altijd die enorme woede. Geen idee waarop of waarom, maar ik was razend. Mijn vaste ritueel was mijn slaapkamer uit rennen en stampend de trap aflopen. Eenmaal in de gang liep ik richting de deur van de woonkamer.

Deze had een glazen raam waar ik met mijn neus tegenaan ging staan. Minuten lang keek ik door het raam naar binnen. Zeker mijn vader heb ik vaak genoeg de stuipen op het lijf gejaagd.

 

Mijn ouders probeerde me te helpen, maar er was niets wat ze konden doen. Behalve mijn naam niet benoemen als ik opnieuw naar beneden kwam stormen. Ze vroegen me meerdere malen om naar bed te gaan. Uiteindelijk werd ik daardoor alleen maar nog bozer en stormde ik weer naar mijn bed om weer verder te slapen.

 

Jarenlang ging dit zo door tot ik rond mijn puberteit frequent last kreeg van vermoeidheidsklachten. De druk op school en het feit dat ik enorm gepest werd waren een enorme stressfactor. En thuis was het niet veel anders. Uiteindelijk was het standaard dat ik in de middag ging slapen. Moe van de stress, frustratie, onmacht, verdriet en boosheid. 


En nu begint het gepieker

Eenmaal wakker gaan mijn hersenen gelijk in overdrive. Weer opnieuw midden in de nacht wakker. En ik ben juist bezig met structuur inbouwen en dat betekent dat ik om 8:00 echt mijn bed uit moet. Hoe ga ik de dag dan weer overleven? Momenteel heb ik medicijnen om 'wakker' te blijven, maar zelfs deze vermoeidheid gaat deze medicatie zijn pet te boven.

 

Ondertussen blijf ik de dagelijkse taken uitstellen en kom ik opnieuw niet toe aan die extra stappen in het kader van mijn herstel. Maar ik moet wel herstellen want de bedrijfsarts wil dat ik weer ga solliciteren. 

 

Maar hoe kan ik weer gaan solliciteren en werken als ik zo moe ben? En als ik wel ga werken dan vervalt alles daar omheen. Eenmaal thuis heb ik geen energie meer om te sporten, koken of ontspanning te zoeken. En daar word ik toch niet gelukkig van? En voor ik het weet heeft de depressie weer de overhand. 

 

En dat is exact wat piekeren met mij doet. Die overdrive waarbij de angst in mijn hoofd per seconden wordt versterkt. De enige oplossing voor nu is mijn bed uit en een kop thee zetten. Dan hoop ik dat het pieker even stopt. Mijn lichaam opnieuw volledig in stressmodus. Zelfs slapen is een factor vol angst, verdriet en stress geworden. 

 

Wie weet de uitgang?

Het nadeel van piekeren is dat het zonder aankondiging begint. Eenmaal van start duurt het ook even voordat het stopt. Het is eigenlijk hetzelfde als een lange afstand sprinter. Beide onderwerpen lange afstand en sprinten zijn momenteel niet mijn beste kwaliteiten. Integendeel het zijn mijn valkuilen waar ik iedere keer weer opnieuw instap. 

 

En opnieuw zit ik weer in die vicieuze cirkel. Die nachtmerrie's bezorgen me gebroken nachten. Door die gebroken nachten begin ik met piekeren waardoor ik onnodig urenlang wakker lig. Uiteindelijk slaap ik hoogstens nog twee uurtjes voordat mijn wekker weer gaat. 

 

En het is echt verdomd lastig om die vicieuze cirkel te doorbreken. De enige ondersteuning die ik nu heb is de medicatie met als enige doel me overdag wakker te houden. Want als ik te vaak in de middag slaap is het opnieuw die depressie de me vertelt dat ik een slappeling ben. Want welke vrouw van mijn leeftijd slaap er nou overdag? 


Laat me maar dagdromen

Gelukkig heb ik ook een kracht en dat is dagdromen. Vroeger was het al mijn redding. Als kind was mijn slaapkamer het toneel van mijn fantasie en creativiteit. Het wondermiddel muziek was er altijd en ieder moment. 

 

 

Zodra ik mijn koptelefoon opzet en ik hoor de muziek verdwijn ik langzaam in mijn eigen wereld. Dan zijn de beren op de weg opeens verdwenen. Dan beleef ik mijn dromen waar ik mijn gehele leven al zo naar verlang. Geen stem die me vertelt dat het me niet gaat lukken.

 

Als klein meisje had ik maar één doel en dat was naar de theaterschool. In die creatieve wereld kon ik mezelf volledig verliezen en tegelijkertijd opnieuw vinden. Diep in mijn hart voel ik me veilig in die creatieve wereld. Daar waar ik volledig op kan gaan in de oneindige mogelijkheden. Daar waar ik me veilig voel en beschermd ben tegen de nachtmerries en het piekeren.

 


Ik pieker er niet over

Buiten die creatieve bubbel ben ik bang voor het oordeel van anderen. Vinden mensen me nu kinderachtig? Ben ik gek aan het worden? 

 

 

Laat me mijn eigen gang maar gaan. Mensen zullen er altijd wel wat van vinden of ik het nu wel of niet doe. Laat me dan maar even in mijn eigen creatieve wereld verdwijnen. Want daar vind ik de weg om weer door te gaan. 

 

En ik pieker er niet over om daar ooit mee te stoppen...

 

Liefs 

Leonie


Reactie schrijven

Commentaren: 0