· 

Persoonlijk | Versieren | Samenzijn | Wenselijk gedrag | Overslaan | Beallyou | Week 52 |


Ieder jaar was het weer een hele onderneming. Op zolder verstopt achter de blauwe gordijnen stonden dozen vol met kerstspullen. Eigenlijk hadden we te veel spullen, maar uiteindelijk vonden we voor alles wel een plekje in huis.

 

Zodra papa de dozen in de woonkamer had neergezet begonnen wij met het versieren van de kerstboom. Al was ik eigenlijk de enige die echt de boom versierde, want het lukte je niet meer om de decoratie in de boom te hangen. 

 

Je wilde me de volgende kerstbal aangeven en opeens begon ik heel hard te huilen. Ik weet niet waarom maar ik gaf je een knuffel om je voorlopig niet meer los te laten. Je vroeg me waarom ik zo verdrietig was, maar eerlijk zijn durfde ik niet. Bang voor het antwoord wat je misschien zou kunnen geven. 

 

 

Ik zweeg en verzon een smoes dat een naald in mijn vinger had geprikt. Niets vermoedend had jij de volgende kerstbal al uitgepakt. Maar van binnen wilde ik je niet meer loslaten. Geschrokken van mijn eigen gedachten was ik ontroostbaar. Want wat als mama er volgend jaar niet meer is? Met wie moet ik dan de boom versieren?  



Eenzame kerst

In de Volkskrant las ik gisteren een interessant artikel. De titel van het artikel spreekt boekdelen, namelijk: Millennials kiezen voor een eenzame Kerstmis. Tegelijkertijd zijn Millennials ook de doelgroep die zich het meest aangesproken voelen als het gaat over depressieve kerstgevoelens. 

 

Gelukkig! Dan ben ik niet de enige in Nederland die zich zo voelt de komende dagen. Begon de afgelopen dagen eigenlijk al aan mezelf te twijfelen of ik serieus de enige was die kerst liever negeert of overslaat. Mensen waren in winkels zo overactief met inkopen doen. 

 

Maar blijkbaar zijn er meer mensen in Nederland die een eenzame kerst zullen vieren. Dan ben ik toch niet zo eenzaam. Gelukkig ik kan weer ademhalen. Ondertussen begint mijn hoofd alweer te malen. Want hoe kan het toch dat een feest bedoel om samen te zijn zorgt voor zoveel eenzaamheid en stil verdriet? Dat we ons bewust zijn van dat stil verdriet en toch niet in staat zijn om te verbinden in tijden waar we samen alleen zijn. 


Het masker van eenzaamheid

Voor mij is eenzaamheid een gemis aan verbinding en geborgenheid. Een plek van veiligheid waar je compleet jezelf mag en kan zijn. Zelfs wanneer ik me begeef met andere mensen kan ik dus eenzaam zijn.

Uit nieuwsgierigheid ben ik gaan onderzoeken wat eenzaamheid eigenlijk betekent voor anderen. Eenzaamheid verschuilt zich in vele gedaantes.

Bijna onzichtbaar geworden voor de buitenwereld gaan we gebukt onder het 'ideaal' plaatje van wat kerstmis moet zijn. 

Dat masker beperkt zich niet tot een specifieke groep mensen. Integendeel het bereikt ook de groep mensen waarvan we niet verwachten dat zij zich ooit eenzaam kunnen voelen. Het is een bont gezelschap. 

 

Voor sommige is het een tijdelijke eenzaam die ontstaat tijdens de feestdagen en langzamerhand weer overwaait wanneer we 2 januari zijn gepasseerd. Ook is er die chronische eenzaamheid die als extra zwaar wordt ervaren wanneer we spreken over de feestdagen met nadruk op gezelligheid en samenzijn. 

 

 


Sociaal wenselijk gedrag

Tijdens de feestdagen is 'moeten' vaak het woord waar we over struikelen. Terwijl we in het dagelijks leven toch ook dingen 'moeten'. Maar het is ook de druk om nog extra te focussen op sociaal wenselijk gedrag. En als iets veel energie kost dan is het wel wenselijk gedrag vertonen. 

 

Kerstmis is naast een religieus feest ook een periode van liefde en samenzijn. Om de goede vrede te bewaren zijn we sneller dan normaal geneigd om ons maatschappelijk correct te gedragen. En dat vind ik dus mega interessant. 

Want als ik niet de enige ben zullen er de anderen aan diezelfde tafel ook sociaal wenselijk gedrag vertonen?

 

Misschien dat iedereen aan die tafel liever ergens anders wil zijn. Hun tijd besteden aan 'leuke' dingen, maar doordat niemand eerlijk durft te zijn draaien we opnieuw hetzelfde verplichte nummertje af. Zelf betrap ik me er dan ook weleens op dat ik liever zou ruilen met die persoon 'eenzaam' op de bank. 

 


Weer een beetje als vroeger

Vroeger was het zeker niet altijd beter. Integendeel die paniek en onzekerheid of jij er nog wel zou zijn bezorgde mijn wekenlange stress. En toch zou ik liever weer een kerst zoals vroeger vieren. Want zelf nu jij er niet meer bent heb ik stress. Welke kleding trek ik aan? Hebben we wel voldoende boodschappen in huis? Zit mijn make-up nog goed? Wordt het niet eens tijd om weer wat kilo's af te vallen?

Maar al die vragen zijn puur en alleen gebaseerd op sociaal wenselijk gedrag. Op een maatschappelijk idealistisch plaatje wat nooit iemand zal behalen. 

 

Want kerst is geen feest voor sociaal wenselijk gedrag, maar een tijd van menselijke aspecten. Even terug naar de basisbehoefte die we als mensen allemaal hebben. Worden gezien, gehoord en erkent. Acceptatie voor persoonlijke keuzes, behoeftes en interesses. 

 

Vroeger was het zeker niet beter, maar ik denk wel dat ik al vroeg leerde wat samenzijn betekent. Dat samenzijn niet iets is wat je doet, maar dat is iets wat je voelt. Net zoals ik toen voelde dat ik graag met jou samen de kerstboom wilde versierde. Net zoals dat ik verdrietig werd bij de gedachten dat je er volgend jaar misschien niet meer zal zijn. Ik weet hoe kostbaar het is om echt samen te kunnen zijn. 

 

 

Ik hoop in 2019 dat we in Nederland weer leren wat samenzijn echt betekent en dat we in de eenzaamheid samen kunnen zijn. Dat we opnieuw persoonlijk verbindingen kunnen aangaan en weten hoe we van onszelf en anderen oprecht kunnen houden. Het meest waardevolle dat we erkennen hoe bijzonder uitzonderlijk het is om in gezondheid samen te zijn. 

 

Liefs Leonie 


Nieuws update

Er is een officiele samenwerking tussen mij en Altrecht!

Vanaf 25 juli zijn mijn blog artikelen over mijn persoonlijke behandeling ook te lezen via hun social media.

 https://www.facebook.com/Altrecht/