· 

Persoonlijk | Dollende dertiger | Middagdutjes | Oud vrouwtje | Chronische vermoeidheid |


Vandaag weer een lange dag gehad op school. Duits, aardrijkskunde, biologie, maatschappijleer en dan nog dat vreselijke wiskunde. Natuurlijk doe ik altijd eerst braaf mijn huiswerk. Daarna mag ik nog even een film kijken. Een van mijn favoriete films is 'The sweetest thing'. Een film over drie vrouwen die hun ellende met een goede dosis plezier en humor omzetten naar het 'ideale' plaatje. 

 

Als puber is het nog een raadsel hoe het is om 'later' echt je vleugels uit te slaan. Ik wist altijd wel dat ik op kamers wilde wonen. Op eigen benen staan en uitgaan met vriendinnen. Zelfs boodschappen doen wordt  dan leuk. Gewoon zelf mogen bepalen wat je wilt kopen. 

 

Maar vooral had ik het beeld van een vrouw in de 'bloei' van haar leven. Een rijk sociaal leven, wijntjes, uitgaan en knappe mannen ontmoeten. Bruisend van energie en eindeloos genieten van alleen maar de mooie kanten van het leven.

 

 

De dollende dertiger dat is wat ik had verwacht. Althans dat was het beeld wat ik altijd zag in de films. Bedoel zelfs Bridget Jones was nog 'actief' voor haar doen. Als puber had ik een beeld van die levensfase. Die vrouwen zitten vol met energie. Dat is hoe het leven er uit zou gaan zien. 



"Je zal het nodig hebben"

Tijdens mijn kindertijd ontwikkelde ik al slaapproblemen. Bijna iedere nacht had ik vreselijke nachtmerries. Ook ging ik slaapwandelen. Hierdoor werd ik steeds banger om te gaan slapen. 

 

Eenmaal op de middelbare school had ik steeds vaker last van vermoeidheid. Uit school moest ik eerst even gaan slapen. Volledig uitgeput was ik niet meer instaat om te leren. Laat staan überhaupt om iets ondernemen. 

 

Ik weet nog heel goed één specifieke dag te herinneren. Het was een normale schooldag en ik was rond 13:00 klaar met school. Ik woon een dorp verderop en moest nog 5 kilometer fietsen voordat ik echt thuis was. 

 

Eenmaal thuis zei ik mijn moeder gedag om gelijk door te lopen naar boven. Daar liet ik me vallen op mijn bed en viel bijna direct in slaap. Na ruim twee uur werd ik wakker. Ik was gefrustreerd en moe van mijn eigen vermoeidheid.

 

Verdrietig liep ik de trap af naar de woonkamer. Daar zat mijn moeder op haar bekende groene stoel. Ze keek me aan en ik begon hard te huilen. 'Mama, ik ben zo moe, maar ik wil niet meer in de middag slapen'. Haar antwoord: 'Lieve schat, je zal het wel nodig hebben'. Met moeite kon ze haar arm optillen en gebaarde me om dichterbij te komen. Zoals moeders dat doen probeerde ook zij me gerust te stellen met een knuffel.

 

 

Maar ik wist wat mijn moeder ook wist. Ik was gewoon moe van de pesterijen op school. Volledig opgebrand door de slopende ziekte van mijn moeder die me enorm veel stress bezorgde. We wisten beide dat die problemen niet zomaar zouden verdwijnen en dus ook dat mijn vermoeidheid me zal blijven achtervolgen. 

 


Oud dametje en mijn middagdutje

Inmiddels ben ik die 'dollende' dertiger. Al kan ik mezelf beter een 'duttende' dertiger noemen. Vaak genoeg moet ik toegeven aan mijn vermoeidheid. Als een oud vrouwtje pak ik mijn dekentje om vervolgens in slaap te vallen op de bank.

 

En die realiteit doet nog steeds zeer. Want dat beeld van die bruisende jonge vrouwen uit de films is niet aan mij besteed. Misschien dat ik eerder overeenkomsten heb met Doornroosje ofwel 'The sleeping beauty'. Al moet ik zeggen dat mijn middagdutjes niet echt vallen onder de categorie beauty.

 

Zijn er eigenlijk wel films over jonge vrouwen die middagdutjes doen? Bedoel ik ben vast niet de enige die zich soms voelt als een oud dametje. Toch?

 

 

De twijfel slaat toe op het moment dat ik deze zin schrijf. Want het lijkt soms echt of ik de enige dertiger ben met een defecte batterij. Een productiefoutje zonder fabrieksgarantie. Daar ben ik dan lekker klaar mee.

 


Loopstokje achter de deur

 

Nu weet ik wel dat ik natuurlijk niet de enige ben. Steeds vaker speek ik mensen die moeten 'dealen' met middagdutjes. Beter bekend als chronische vermoeidheid. Zelf noem ik het liever mijn 'innerlijk oud vrouwtje'.

 

Zij geeft aan wanneer ik als dollende dertiger te vaak mijn grenzen heb opgezocht. Zij zet haar 'loopstokje' achter de deur wanneer ik opnieuw door zeven deuren tegelijk wil lopen.

 

 

Zij blijft net zolang aanwezig tot ik mijn dollende dertiger onder controle kan houden. Dat ik accepteer dat die dollende dertiger simpelweg niet hetzelfde kan zijn als die vrouwen uit de films. Dat door twee deuren tegelijk willen wandelen voor mij vaak al geen optie is. 

 


Chronische vermoeidheid

De theorie over overlevingsstrategieën verklaart hoe chronische vermoeidheid kan ontstaan. Voor de duidelijkheid heb ik die theorie kort hiernaast uitgeschreven. 

 

Die overlevingsstrategieën zijn nog steeds actueel in ons brein. In mijn geval staat mijn brein constant in vechtmodus. Hierdoor kom ik nooit toe aan ontspanning. Zowel mentaal als fysiek blijf ik onbewust waakzaam voor 'gevaar'.

 

Echt ontspannen kan ik dus niet. De enige manier om de vechtmodus tijdelijke 'on hold' te zetten is mijn middagdutje. Mijn innerlijk oud vrouwtje die besluit dat het nu even genoeg is geweest.

 

Maar hoe leg je dat uit aan anderen? Want er is toch helemaal geen 'gevaar'. Goed bedoelde adviezen zoals: 'Ga even iets leuks doen' zijn niet de oplossing. Want waar ik ook ga of sta die vechtmodus blijft actief. Mijn brein heeft door omstandigheden nooit geleerd dat er ook een 'rustmodus' is. 

 

 

Waarschijnlijk blijft dat oude vrouwtje mijn hele leven actief. Misschien wat minder vaak als ik weet hoe de rustmodus werkt. Maar de 'dollende' dertiger in mij is boos, want ze kan maar niet accepteren dat niet iedereen is zoals de vrouwen uit de films. 

 

Liefs Leonie 


Overlevingsstrategieën


Terug in de oertijd hadden mensen drie verschillende strategieën om te overleven. In de volksmond kennen we deze strategieën als de vecht, vlucht of rustmodus. 

 

Vechten was nodig om te jagen en dat vraag zowel fysiek als geestelijk inspanning. Eenmaal terug in het dorp was het tijd voor ontspanning. Lichaam een geest kunnen dan bijkomen van de eerder geleverde inspanning. In het ergste geval werd het dorp aangevallen en dan hadden mensen de keuze om te vechten of vluchten. 



Reactie schrijven

Commentaren: 0