· 

Happyblog | Motiverende spreker | Theater | Gewoon Leonie | Dromen realiseren |


Ik poets mijn tanden en bekijk mezelf in de spiegel. Over een paar dagen is het dan zo ver. Samen met een aantal acteurs gaan we improvisatie scenes opnemen in het theater van Breda. 

 

Mijn allereerste reactie is vol geluk, motivatie en passie. Want theater daar ben ik gek op. Niet alleen om naar te kijken, maar zelf op het podium staan vond ik als klein meisje al geweldig.

 

Na een aantal seconden voel ik mezelf verkrampen. Want wat als ik faal? Wat als al die andere mensen veel beter zijn dan ik? Wat als ik het heel vaak over moet doen en het hele programma vastloopt omdat ik het niet red?

 

Ik vertelde mijn vriend mijn angsten. Dat ik bang ben om te falen of niet te kunnen voldoen aan de verwachting van anderen. Toen kwam hij met dit geweldige antwoord: Waarschijnlijk zijn ze ook beter dan jij, want ze hebben ervoor gestudeerd en het is hun werk'. 

 

In eerste instantie stond ik perplex want hoe kun je dit nu zeggen? Moet dit me vertrouwen geven? Daarna realiseerde ik me dat hij gelijk heeft. Mijn verwachtingen zijn buiten proportioneel en ik ontneem mezelf opnieuw het geluk om gewoon eens te genieten. 



Bewondering en verlegen

Vanaf mijn huis is het ruim 75 minuten rijden met de auto naar het theater in Breda. Onderweg luister ik naar liedjes van Ramses Shaffy gezongen door Maarten Heijmans. Vaak als ik last heb van angsten of sombere momenten luister ik naar die muziek. Zeker het liedje 'Sammy' geeft extra vertrouwen als ik weer opnieuw weg wil duiken vanwege mijn faalangst.

 

Eenmaal in het theater zit iedereen al in de kantine ruimte ter voorbereiding van de opnames. Vanwege de file ben ik ook nog eens te laat, maar gelukkig maar een paar minuten.

 

Samen met Joeri spelen we vandaag ook mee naast vier afgestudeerde acteurs. Vol bewondering kijk ik ze even snel aan, want ik voel dat ik verlegen word. Zij doen ten slotte wat ik graag zou willen: Performen. 

 

Verhalen vertellen aan een groot publiek. Even verdwijnen in een wereld van mogelijkheden. Boven jezelf uitstijgen en de drukke wereld even buiten laten voor wat het is. 

 


En wat is jouw verhaal?

Iedereen is druk in gesprek met elkaar tot iemand vraag wat mijn verhaal is. Opeens zijn alle ogen op mij gericht en is het stil aan tafel. 

 

Ik begin mijn verhaal over mijn moeder die overleden is aan A.L.S. en dat zij mijn inspiratie was voor de wereld van theater. Dat ik mijn droom van de theaterschool heb moeten opgeven en dat hierdoor mijn faalangst steeds meer grip op me kreeg. Uiteindelijk vertel ik ook eerlijk over mijn depressie en periode dat ik vocht tegen suïcide gedachten. 

 

Al die tijd bleef het stil aan tafel en iedereen bleef me strak aankijken. Heb ik misschien iets verkeerds gezegd? In mijn hoofd hoor ik een stem zeggen 'Maak het gesprek even luchtig Leonie'. Met een glimlach schakel ik over naar vandaag en dat ik het zo ontzettend leuk vind om vandaag weer in een theater te staan en te mogen spelen.

Tegelijkertijd voelt het alsof ik lieg, want van binnen knijpt de angst mijn keel volledig dicht. Willen mijn voeten naar buiten rennen naar de auto om naar huis te rijden.


Als we nu toch eerlijk zijn

Wegrennen is natuurlijk geen optie. Dat realiseer ik me op dat moment ook wel en dus zie ik geen andere mogelijkheid dan gewoon eerlijk te zeggen dat ik vandaag last heb van extreme angsten.

 

Theater is als een rode lap voor een stier. Hoe dichterbij mijn gevoel des te angstiger ik word. Want wat als ik faal en mijn dromen, wensen en ambities vergooi? 

 

Toen dacht ik weer aan het advies van mijn vriend. Waarschijnlijk zijn de mensen hier aan tafel niet per definitie beter, maar wel deskundig. Ze hebben ervoor geleerd en dit is hun werk. Waarom dan niet aan hun hulp vragen?

 

Nu mijn angsten toch al zijn besproken kan ik er direct een hulpvraag aankoppelen. 'Dus als jullie tips hebben dan hoor ik het graag'! 

 

Iedereen begint te lachen en het ijs lijkt gebroken. 'Wij zijn ook nog steeds zenuwachtig dus spanningen zijn menselijk'. Echt? Zijn jullie ook nog steeds zenuwachtig en gespannen? Maar dit is jullie werk!? 

 

Vol verbazing luisteren ik naar hun ervaringen en de kwetsbaarheid van acteren. Want het is werken met jezelf als instrument en menselijke emoties, natuurlijk is dat spannend.

 


Als een vis in het water

De eerste paar scenes ben ik niet aan de beurt en kan dus rustig aan de zijlijn toekijken. In mijn hoofd weer die stem 'Misschien hebben ze je wel niet nodig, want dit kan jij toch niet!'

 

Vreselijk dat ik continu het gevecht moet aangaan met mijn eigen criticus. Het is te vergelijken met iemand die door een megafoon je alles vertelt wat je zelfvertrouwen met de grond gelijk maakt.

 

Dan is daar het moment en ik loop naar het podium. Van de geluidsman krijg ik een zendertje. We horen de inhoud van de scene en mogen beginnen met spelen zodra de cameraman een seintje geeft.

 

En dat seintje maakte een wereld van verschil. Want opeens viel de angst van me af. Was totaal niet bezig met presteren, camera's, beoordelingen of verwachtingen. Enkele minuten later zie ik weer het seintje en is onze scene klaar. 

 

Maar ik wil eigenlijk nog helemaal niet wisselen, want ik realiseer me opeens dat ik me als een vis in het water voel. Het is jaren geleden dat ik op een podium stond en ik realiseer me nu dat ik me gelukkig voel binnen deze omgeving. 

 


'Sprekend' theater

Wat was ik gelukkig die dag en wat zou ik het graag nog een keer over willen doen. Ondanks de angsten, onzekerheid, spanning en enorme hoofdpijn die avond. Want ook dat was er onderdeel van. Maar misschien juist daardoor dat ik weer kon voelen hoe ontzettend leuk ik het vond. 

 

De dagen daarna liet het gevoel me niet los. Eigenlijk wil ik nog steeds iets doen met theater. Als spreker sta ik af en toe al voor een groep mensen. Dan vertel ik ook mijn persoonlijke verhaal, maar niet op de manier zoals ik dat zou willen.

 

Maar wat als ik als spreker er een creatieve twist aan ga geven? Met theatrale elementen zoals muziek en monologen. Het publiek meenemen in een tijdreis door mijn leven waarin kenmerkende momenten worden verteld aan de hand van creativiteit.

 

Dit is het! Opeens vielen de puzzelstukjes in elkaar en realiseerde ik me dat ik mijn droom nog steeds kan realiseren. In het theater staan voor een publiek en mijn persoonlijke verhaal vertellen. Met als doelbewustwording over onze mentale gezondheid en de maakbaarheid van het leven.

 

Liefs Leonie