· 

Persoonlijk | Waarom ik wel kon huilen tijdens de gymles | Week 3 | Altrecht


Het is dinsdagochtend en week 3 van mijn therapie bij Altrecht. We starten de dag met PMT (psychomotorische therapie)Wat eigenlijk te vergelijken is met een gymles. 

 

 

In de hal trek ik mijn gymschoenen aan en zie in mijn ooghoeken de therapeut aanlopen. In mijn andere ooghoek zie ik de nooduitgang en ik hoor een stem in mijn hoofd: 'Ga weg nu het nog kan'.

 

Want PMT is de therapievorm waar ik het meest in conflict kom met mezelf. Eenmaal in de gymzaal zitten we op de welbekende houten bankjes. De therapeut vertelt wat we gaan doen en dat is vandaag een basketbalspel en een waterballonengevecht. 

 

Ik voel binnen een paar seconden de spanning oplopen vanuit mijn tenen tot aan mijn keel. Volgens mij is mijn bloeddruk abnormaal hoog en mijn handen beginnen te zweten.

 

We lopen naar het midden van het veld waar twee ballen liggen. Daar vertelt de therapeut de spelregels en we maken netjes zoals het hoort een rijtje voor de basket. Dan komt het moment dat ik de bal in mijn handen krijg en moet gaan scoren....

 



Het is maar een spelletje

Waarom ik me zo druk maak over een spelletje basketbal? Omdat ik moet presteren van mezelf. Sporten is direct verbonden met mijn veeleisende en straffende ouder. 

 

 

Daarmee bedoel ik niet dat mijn ouders veeleisend of straffend zijn, maar zo noem je de modi vanuit de schematherapie. Veel mensen kennen deze modi als het 'duiveltje' op je schouder. Dat kritische stemmetje die je altijd probeert naar beneden te halen.

 

Naar onderzoeken blijkt dat deze modi 95% van de tijd bij mij aanwezig is. Het minste last van deze modi heb ik wanneer ik creatief bezig ben of in de natuur.

 

Maar zodra er een vorm van prestatie of druk om de hoek komt kijken is die stem direct aanwezig. Dus een eenvoudig spelletje zoals basketbal is echt pure 'hel'. Want ik kan er niet meer van genieten. Er is altijd die druk om te moeten winnen en als ik dat niet doe dan faal ik. 

 


De speeltuin is (niet) om te spelen

Waar gaat het mis? Eigenlijk is het vrij simpel als ik kijk naar mijn jeugd. Door de ziekte van mijn moeder waren er veel spanningen in huis. Naast dat de ziekte A.L.S. iemand erg beperkt was er ook altijd de angst voor 'valpartijen'. 

 

In de zomer van 2001 zat ik in groep 8 en het was bijna zomervakantie. Die dag moest ik naar school en daarna zou ik met een vriendinnetje gaan spelen omdat mijn ouders naar het ziekenhuis moesten voor onderzoek en controle. 

 

Het was heerlijk zomerweer en in ons dorp hebben we een grote speeltuin. Dus uit school zijn we in de speeltuin gaan spelen. Mijn favoriet is de schommels. Blijkbaar is dat iets vanaf mijn geboorte, want als ik niet wilde slapen ging mijn moeder met mij op de schommel om te wiegen.

 

Die dag zat ik zoals zo vaak op de schommel toen de zus van mijn vriendin overstuur de speeltuin in kwam fietsen. Ze schreeuwde: 'Leonie je moet nu naar mijn ouders, want je moeder is gevallen in het ziekenhuis'. 

 


Het speelkwartier is over

Ik rende naar mijn fiets en reed zo snel als ik kon naar de ouders van mijn vriendin. Zij hadden ondertussen mijn vader gesproken en ik zou wat langer bij hun blijven, omdat hij niet op tijd thuis kon zijn.

 

Na een glas water moest ik op de bank gaan zitten en vertelde ze wat er was gebeurd. Mijn moeder was die dag bij het leyenburg in Den Haag. Misschien is die helling er nog steeds, maar die is een aantal meter voordat je bij de ingang bent.

 

Die dag waaide het harder dan normaal en zeker in Den haag bij het strand kunnen de rukwinden wat heftiger zijn. Mijn moeder moest en zou zelf naar de ingang lopen ondanks dat mijn vader (blijkbaar) een aantal keer had aangegeven een rolstoel te willen halen.

 

Het ging goed tot halverwege en mijn moeder viel. Ze had veel verwondingen en hechtingen. Gedurende mijn jeugd heb ik zoveel 'valpartijen' meegemaakt dat ik soms dingen door elkaar haal. Maar ik weet bijna zeker dat er ook een interne bloeding was. Mijn moeder had ook hartproblemen waardoor er complicaties zijn ontstaan.

 

Ik zat op de bank en hoorde voor de zoveelste keer dat mijn moeder de komende periode in het ziekenhuis zal moeten verblijven. Dat betekent opnieuw dat het speelkwartier voorbij is de komende periode.

 


Zeg maar dag met je handje

Mijn moeder zou minimaal 3 weken in het ziekenhuis verblijven. In groep 8 ben je dan wel zover dat je eenvoudige optelsommen kunt maken. Mijn eindmusical was volgende week en ik wist dus direct: Mijn moeder gaat hier niet bij zijn.

 

Ik voelde mijn hart breken, want zoals jullie misschien ondertussen al weten was theater en acteren mijn leven. Het is ook een gedeelde passie tussen mijn moeder en ik. Dus het feit dat ze daar definitief niet bij aanwezig kon zijn was echt hartverscheurend.

 

Die avond ging ik terug naar de schommel in de speeltuin. Volgens mij heb ik er uren op gezeten. De komende weken zou ik daar nog vaak terugkeren, want ik durfde uit angst voor het aanzicht van mijn moeder haar niet te bezoeken.

 

Ik voelde me intens schuldig, omdat mijn moeder iedere keer aan mijn vader en tante vroeg of ze wilde vragen of ik op bezoek wilde komen. Maar ik was bang voor mijn eigen moeder. Het enige contact wat ik durfde te hebben was die met de schommel en de herinneringen aan de momenten die we daar samen hebben gedeeld. 

 


Opnieuw leren spelen

Als kind heb ik nooit echt leren 'spelen'. Want spelen is plezier en ontspanning en dat zijn twee termen die ik nooit eigen heb kunnen maken. Want dit werd al snel geassocieerd met stress, spanning en angst. 

 

Dus wanneer ik een potje moet gaan basketballen is dat de verbinding die mijn hersenen maken. Ik voel het kleine meisje diep van binnen in elkaar kruipen. Het liefste wil het huilen en wegrennen, maar ik weet als volwassenvrouw dat het niet de oplossing is.

 

Dus pakte ik symbolisch dat kleine meisje bij de hand. Gaf haar de basketbal in handen en vertelde haar dat ze het gewoon mag proberen. Dat ze niet bang hoeft te zijn dat er mensen om haar heen om zullen vallen. Dat een bal gooien niets te maken heeft met verdriet of valpartijen.

 

Na 3 potjes gebeurde het onvoorstelbare en kon mijn innerlijke volwassenen het meisje loslaten. Ik voelde iets wat mensen misschien herkennen als 'plezier'. Geen prestatie of angst om te falen, want er is niets wat ik kon doen om fouten te maken.

 

Want het is tenslotte maar gewoon een spelletje....

 

Liefs Leonie 



Nieuws update

Er is een officiele samenwerking tussen mij en Altrecht!

Vanaf 25 juli zijn mijn blog artikelen over mijn persoonlijke behandeling ook te lezen via hun social media.

 https://www.facebook.com/Altrecht/