· 

Persoonlijk | Hondenweer | Gekwetst kind | Verdriet | Het komt goed | Week 11 |


Tegen mijn zin in vertrek ik richting de supermarkt. Het is al dagen hondenweer . Vreselijk die regen en wind. Een goede weerspiegeling van hoe ik me van binnen voel: somber en stormachtig tegelijk. 

 

In gedachten verzonken loop ik van de parkeerplaats naar de winkel. Onderweg hoor ik zachtjes gepiep. Ik kijk om me heen en ik zie een Beagle vastgebonden aan een paal. Hij kijkt me aan en begint opnieuw met piepen. 

 

Wie laat zijn hond in dit weer hier buiten achter? Meer mensen verbazen zich erover en toch loopt iedereen door. Ze gaan schuilen in de dichtstbijzijnde winkel. 

 

Ik kijk opnieuw naar de Beagle en voel me intens verdrietig. Dat is hoe het werkt in mijn hoofd. Betrap mezelf op mijn eigen projectie.  Ergens vind ik het ook grappig om te herkennen dat ik dat doe. Mijn eigen denk en voel wereld projecteren op een hond vastgebonden aan een paal.

 

Tegelijkertijd  barst de wervelstorm in mijn hoofd los. Wat moet ik nu doen?  Opnieuw kijk in naar de Beagle die me nog steeds piepend aankijkt.



Mag ik dan bij jou?

Net als iedereen had ik de hond kunnen negeren. Gewoon doorlopen en schuilen in een van de winkels. Bedoel iedereen doet het dus waarom ik niet?

En toch koos ik ervoor om bij de hond te gaan zitten. Mijn nog lege boodschappentas vouwde ik open en hield ik als dak boven de rillende hond. Voor ik het wist zat ik gehurkt naast een hond midden in een enorme regenbui.

Ergens weet ik wel dat ik mijn eigen innerlijke verdriet projecteer op de hond. Maar dat was ook de reden dat ik niet kon doorlopen.

Want ook ik heb behoefte aan een plek om te schuilen. Een gevoel van geborgenheid. 

Rillend van de kou kruipt de hond tegen mijn benen aan. Hij begrijpt de doel van de boodschappentas en zoekt dekking tegen de regen en harde wind. 

Tuurlijk mag jij bij mij schuilen. Want indirect schuil ik ook even bij jou. Want in mijn eenzaamheid voel ik me even begrepen door de Beagle in de regen.

 


De grote boze mensenwereld

Ondertussen weet ik dat mijn sombere dagen niet zijn wat het lijkt. Die dagen ben ik meer als anders een gekwetst kind. Eigenlijk is het de kleine Leonie van vroeger die dan zichtbaar wordt. Die zich eenzaam, verloren, bang en intens verdrietig voelt. 

 

Als ik kijk door haar ogen zie ik de grote boze mensenwereld. Een plek waar we geen oog meer hebben voor elkaar. Dat is wat ik zag toen ik in de regen stond naast die Beagle. Ik hoorde mensen zeggen; 'Ach, wat zielig!' of 'Wie doet nu zoiets?'. Om vervolgens door te lopen en nooit meer om te kijken.

 

Dat is wat ik vroeger als kind altijd al deed. Het maakte niet uit welk dier ik vond, maar als het hulp nodig had was ik er. Mijn vader heeft het ooit een keer tegen mij gezegd: 'Je kunt simpelweg niet ieder diertje redden'. 

 

Dat weet ik ook wel, maar ik kan wel mijn uiterste best doen. Want ik weet hoe het voelt als je niet in staat bent je uit te spreken. Niet kunnen aangeven waar de pijn zit. Bang, eenzaam en hulpeloos iets achterlaten kan ik niet. Ik zal ze wel beschermen tegen die grote boze wereld waar we bang zijn voor de ware emoties van anderen. 

 


Het komt goed

Tijdens die sombere dagen vertel ik mezelf keer op keer 'het komt goed'. Al moet ik eerlijk zijn dat ik er eigenlijk niet meer in geloof op dat moment. Toch blijf ik het herhalen 'het komt goed'. Als een volwasse ouder die tegen haar huilende dochter helende woorden probeert uit te spreken.

 

Vroeger werkte ook altijd 'kusje erop en klaar'. Hoe hard ik ook probeer om dat gekwetse meisje gerust te stellen. De woorden hebben hun magie verloren. De woorden 'het komt goed' zijn een pleister op een open wond. 

 

Dit is niet de oplossing voor mijn probleem. Maar wat dan wel? Wat heb ik nodig om in ieder geval die tranen van dat meisje te doen opdrogen? Opnieuw zeg ik tegen mezelf 'het komt goed'. Misschien weet ik het antwoord nu niet. Toch voel ik dat die woorden me een duwtje in de rug geven. 

 

Het komt echt goed al heb ik daar vandaag even helemaal niets aan. 

 


Opeens verdwenen

Na 10 minuten in de regen te hebben gezeten naast die Beagle kijk ik opnieuw om me heen. Loop richting de dichtsbijzijnde winkel met de vraag of ze misschien kunnen helpen. Natuurlijk kunnen ze niet helpen. Wat had je dan gedacht Leonie? Dat ze een kacheltje buiten neerzetten?

 

Uiteindelijk stap ik met weerstand over mijn eigen grenzen heen en besluit dat ik gedaan heb wat ik kon doen. In ieder geval heeft hij 10 minuten droog gezeten en uit de wind. 

 

Ik loop richting de supermarkt en twijfel nog of ik moet vragen of ze het willen omroepen. Of die 'geweldige' eigenaar van die Beagle zijn hond misschien wil weghalen uit dat hondenweer buiten.

 

Maar ergens weet ik ook dat die situatie meer zegt over mezelf dan over de realiteit. Waarschijnlijk gaat de hond straks mee naar huis en ligt hij warm voor de kachel zonder enige boosheid of wrok naar zijn eigenaar. Want dat is de onvoorwaardelijke liefde van dieren die ik zo kan waarderen en misschien zou willen leren.

 

Snel doe ik mijn boodschappen en loop terug naar de plek waar de Beagle zat. Tot mijn opluchting is de hond verdwenen. Gelukkig! En nu laat je het ook los leonie...

 


Verdriet

Het overkomt iedereen wel een keer. Bedoel verdriet is een van de primaire emoties die we als mens bezitten. Helaas dragen we verdriet in deze maatschappij vaak in eenzaamheid en stilte. 

 

'Grote mensen huilen niet' of  'huilen is voor baby's'. We zijn als maatschappij onaardig geworden voor andermans verdriet, zorgen, pijn en angsten. Misschien omdat we als volwassenen niet zo goed meer weten hoe hiermee om te gaan.

 

Want een 'kusje erop' werkt niet meer. Integendeel dat is tegenwoordig al reden genoeg om te worden aangeklaagd. Maar hoe ga je dan om met andermans verdriet? 

 

Denk dan maar eens aan de Beagle in de regen. Soms hoef je geen woorden uit te spreken. Het is al voldoende als je er gewoon bent. Dat iemand even mag schuilen als de wereld over hen neerstort. 



Nieuws update

Er is een officiele samenwerking tussen mij en Altrecht!

Vanaf 25 juli zijn mijn blog artikelen over mijn persoonlijke behandeling ook te lezen via hun social media.

 https://www.facebook.com/Altrecht/