· 

Persoonlijk | Pechhulp GGZ | Jane Doe | Wachtlijsten | Onmenselijk lang | Beallyou | Week 2 |


Langzaam doe ik mijn ogen open en probeer naar rechts te kijken. Opeens voel ik een stekende pijn in mijn nek. Waar komt dit opeens vandaan? Het licht schijnt in mijn ogen waardoor ik niet direct bewust ben van de situatie. 

 

Eenmaal aan het licht gewend herken ik mijn salontafel met daarop mijn glas water. Een aantal dagen geleden had ik mezelf voorgenomen meer water te gaan drinken. Helaas is het me nog niet gelukt om aan dat voornemen te voldoen. 

 

Werp een blik op mijn klok die aan de andere kant van mijn woonkamer op de kast staat. Staat er nu echt 16:25 op de klok? Van schrik ga ik direct rechtop zitten. Dit meen je niet! Wat baal ik van mezelf dat ik opnieuw dit heb laten gebeuren.

 

Het enige wat ik wilde was het laatste stukje van een documentaire kijken op Netflix. Deze duurde exact nog 12 minuten en 43 seconden. Was net teruggekomen van een afspraak en enigszins overprikkeld hoopte ik op die manier even te ontspannen.

 

Maar opnieuw ben ik in slaapgevallen op de bank. Heeft de tijd me ingehaald en ben ik 2 uur verder zonder me ook maar iets opgeladen te voelen. Een traan rolt over mijn wang. Wanneer komt iemand me nou helpen, want ik ben zo moe?

 



Hopeloos verloren

Ik veeg de traan van mijn wang en sta op van de bank. Het heeft geen zin om te huilen, want niemand die me komt helpen. Dit moet ik echt zelf doen. Wanneer ik in de badkamer sta en mezelf in de spiegel bekijk zie ik een vrouw die vecht in stilte. Een compleet opgebrande jonge vrouw die te moe is om nog echt te kunnen huilen. Het heeft ook geen zin om te huilen, want niemand die het ziet behalve ik. 

 

Ik voel me hopeloos verloren in het systeem wat wij GGZ noemen. Er zijn verschillende deuren waar ik aan kan kloppen. Wel moet ik rekening houden met de juiste tijd en datum. Echt binnenkomen is geen optie, want er is gebrek aan tijd. 

 

Het probleem is ook dat heel veel mensen proberen aan te kloppen. Soms staan er zoveel mensen voor de deur dat ik niet eens gezien kan worden. Eenmaal bij de deur aangekomen word ik doorverwezen naar de volgende deur waar opnieuw een te grote groep mensen in wanhoop probeert aan te kloppen.

      

Deze keer voel ik meerdere tranen over mijn wangen rollen. Ik voel me hopeloos verloren in een systeem waar niemand de weg lijkt te kennen. Waar zelfs de mensen achter de deur zich geen raadt meer weten met die massa groep mensen.

 


Jane Doe van de GGZ

Ondertussen dwaal ik al een jaar rond in dat dal vol gesloten deuren. Op het moment dat een deur speciaal voor mij opengaat zal hij vervolgens binnen 60 minuten weer sluiten. Waarnaar ik opnieuw aan mezelf ben overgeleverd om de weg te vinden. 

 

Midden in de groep wanhopige mensen voel ik me de Jane Doe van de GGZ. Achter die deuren bevindt zich een dossier met mijn naam en hulpvraag, maar niemand voelt zich verantwoordelijk genoeg om er iets mee te doen. 

 

Je bent een onpersoonlijk object die de juiste deur moet zien te vinden. Er is geen navigator die je begeleidt door dit doolhof van instanties, wachtlijsten, diagnoses en behandelingen.

      

Heb je de verkeerde deur gekozen? Dat is heel vervelend, maar dat is het risico van dit doolhof. We hebben de wachtlijsten voor geestelijke gezondheidzorg ondertussen geaccepteerd zoals ze zijn: onmenselijk lang.

 


De uitzonderlijke deur

Toch is er één deur waar die wachtlijsten niet aan de orde zijn. Afgezonderd van de rest verschilt hij met alle andere deuren. Het is overduidelijk dat deze deur niet populair is. Kijkend naar de deur raak ik in volledige paniek.

Want achter die deur ben ik geen Jane Doe. Achter die deur kennen ze wel mijn naam, maar niet mijn dossier die verborgen zit achter de GGZ-deuren.

 

Achter die deur bepaald een John of Jane Doe waar ik wel of niet toe in staat ben. Ze werken hier compleet andersom wanneer je kijkt naar de deuren van de GGZ. Met één blik weten ze direct waar jij naar opzoek moet en dat is werk.

 

Die GGZ-deuren zijn voor hun helemaal niet van belang. Het feit dat je de richting niet meer weet en hulp nodig hebt is voor hun onbelangrijk. Hun 'route' bepaling is wet en daar zul je aan moeten voldoen.

 

De enige overeenkomst tussen deze deur en al die anderen is dat je binnen 1 uur weer buiten staat. Alleen deze keer met extra bagage, druk en stress.

 

Uit pure wanhoop werp ik op iedere GGZ-deur een blik in de stille hoop dat iemand me ziet vallen. De deuren blijven echter gesloten en ik heb geen andere keuze dan de door hun gekozen route maar te volgen. Je moet nu eenmaal voldoen aan de door hun opgelegde verwachtingen en regels. 

 

 


De pechhulp van de GGZ

Die route is vrij eenvoudig, namelijk weer mee doen met de maatschappelijke snelweg. Gewoon beginnen met rijden, invoegen en eindeloos meegaan in de stroom van verwachtingen om vervolgens nooit meer een afslag te nemen.

 

Naamloos en stuurloos zit ik in een auto zonder benzine. Te vaak heb ik gevraagd om hulp, brandstof of naar de juiste weg. Eenzaam zit ik al een jaarlang in die auto te wachten.

 

Volledig uitgeput probeer ik mijn auto de weg op te duwen. Eindeloos vaak proberen te voldoen aan die verwachtingen van iemand die niet meer dan mijn naam wil leren kennen. Het enige belang wat speelt is zijn of haar eigenbelang. 

 

Oneindig vaak probeer ik te bellen met de pechhulp van de GGZ. Eenmaal aan de telefoon zijn er oneindig veel wachtende voor me. Een geautomatiseerde stem vraagt me vriendelijk om over 6 maanden terug te bellen. Vervolgens is daar die pieptoon en is voor de zoveelste keer de verbinding verbroken.

 

 


Route opnieuw bepalen

Als ik kijk naar mezelf in de spiegel zie ik verbogen verdriet en eenzaamheid. Een zwijgende wanhoop naar hulp, ondersteuning en veiligheid. Vele vraagtekens, onzekerheid en onwetendheid over deze onbekende en donkere weg. 

 

Het is alsof een auto volledig wordt gestript om vervolgens te verwachten dat hij gewoon verder kan rijden. Want dat is wat die mensen op de maatschappelijke snelweg van je verlangen en verwachten.

 

Na verloop van tijd begin ik aan mezelf te twijfelen of ik 'echt' wel ziek ben. Want als ik ziek bent dan reageren hulpverleners toch op mijn hulpvraag? Dan herkennen ze toch dat ik niet in staat ben de juiste route te bepalen? Laat staan deze te bewandelen zoals de maatschappelijke snelweg van me verwacht.

      

Langzamerhand word ik steeds meer die Jane Doe. Vergeet ik wie ik van binnen daadwerkelijk ben. Begin ik te twijfelen aan mijn eigen capaciteiten. Het ergste is nog dat ik begin te twijfelen aan mijn 'recht' op geestelijke gezondheidzorg.

 

Want als ik 'echt' ziek ben dan zouden die deuren niet gesloten moeten zijn. Er zou in ieder geval één iemand moeten zijn die me herkent, erkent en me ondersteund terwijl ik wacht op de pechhulp van de GGZ. 

 

  Liefs Leonie 

 


 

 

 


Nieuws update

altrecht GGZ blog

Er is een officiele samenwerking tussen mij en Altrecht!

Vanaf 25 juli zijn mijn blog artikelen over mijn persoonlijke behandeling ook te lezen via hun social media.

 https://www.facebook.com/Altrecht/