· 

Hoe een Facebookgroep besloot dat ik zonder officieel label niet welkom ben | ADD


Wachtend in de hal met achter me een beeldend kunstwerk waar ik nog steeds niet over uit ben wat het precies moet voorstellen, wacht ik gespannen voor mijn allereerste individuele gesprek met mijn behandelaar.

 

Naast groepstherapie hebben we om de week een individueel waar je specifiek kan focussen op je behandeldoelen en persoonlijk proces. Eenmaal binnen start de kennismaking en praten we vooral over hoe ik me nu voel en hoe ik mijn behandeling ervaar.

 

Verder in het gesprek begin ik over het feit dat ik me altijd 'anders' heb gevoeld. Dat manier van denken en het verwerken van informatie anders verloopt dat bij anderen. Klinkt even heel zwart/wit, maar hoe kan ik dit in hemelsnaam uitleggen.

 

Mijn creativiteit en eigenwereld zijn geen fantasie, maar een eigenwijze manier van denken, begrijpen en voelen. Het is gewoon anders en ik voel me ook anders. Soms ook niet begrepen, want hoe leg je dit toch uit?  Dat je brein anders lijkt te werken dan die van de buurman of buurvrouw. Opnieuw maak ik mezelf wijs dat het gewoon een volwassen 'fantasiewereld' is en van binnen schaam ik me diep.

 



Heb je misschien ADD?

Enkele weken later heb ik opnieuw een gesprek met mijn behandelaar. We praten voornamelijk over mijn proces binnen 
Altrecht en mijn levensverhaal die ik eerder had geschreven. Zelf heb ik het niet door, maar blijkbaar praat ik maar door. Gaat het over van alles en nog wat. 

 

'Leonie, heb jij ooit de diagnose ADD gekregen'? Naast mijn studie tot dramatherapeut heb ik nooit eerder gehoord over ADD. Laatst staan in het kader van mijn eigen mentale gezondheid. Mijn behandelaar vertelt in korte lijnen wat ADD kan betekenen en geeft me het advies om erover te gaan lezen.

 

Sinds vorige week is mijn zoektocht naar ADD begonnen. Misschien dat mensen me hierin niet begrijpen, maar hoe meer ik leer over ADD des te groter mijn opluchting. Voor het eerst lijkt 'iets' te omschrijven wat ik niet eerder heb kunnen uitleggen.

 

Mijn enthousiasme groeit en ben eigenlijk wel benieuwd naar persoonlijke ervaringen. Dus zoek ik op Facebook naar groepen met als thema ADD die mijn aandacht trekken. Totaal geen idee dat één groep precies datgene gaat doen waar ik denk dat het misgaat binnen de maatschappij.

 


labels scannen

Nietsvermoedend meld ik me aan voor de ADD-community Nederland. Een besloten groep is altijd prettig en de inleiding is motiverend genoeg om me aan te melden.

 

Niet veel later ontvang ik een privébericht van de beheerder waarin ze vraag of ik een diagnose ADHD of ADD heb of dat ik op een andere manier geïnteresseerd ben. Ik vertel zonder argwaan mijn situatie dat het erop lijkt dat ik ADD heb en dat dit na de vakantie verder wordt besproken met mijn behandelaar.

 

Haar reactie was snel, kort en duidelijk: Je kan je beter aanmelden voor een andere groep, want deze groep is alleen voor mensen die de diagnose al hebben.

 

Volgens mij was het een paar minuten stil voordat ik mijn kookpunt voelde borrel. Begrijp ik dit goed? Zonder label ben ik niet welkom? Dit kan ze toch niet zo bedoelen? Maar ik had het wel goed begrepen. Als ik over een aantal weken een officiële diagnose heb mag ik me opnieuw aanmelden. 

 


Daar gaat het dus mis

Voor het eerst in hele lange tijd voel ik een irritatie die ik

zelden voel. Dit is precies waar het in de maatschappij misgaat op het gebied van mentale gezondheid.

 

Want hoe kunnen we elkaar begrijpen en begrip voor elkaar opbrengen als we mensen buitensluiten op basis van ervaring, kennis en diagnoses. Natuurlijk zijn er 'clubjes' die kaders stellen in datgene waar zij zich op willen richten. Daar is in eerste instantie ook niets mis mee.

 

Maar waarom zijn mensen niet welkom wanneer ze uit respect en begrip meer willen leren over specifieke klachten? Sluiten we mensen uit op basis van labels en diagnoses?

 

In plaats van leren over ADD en proberen begrip te krijgen werd ik buitengesloten. Puur en alleen omdat ik geen papier kan inleveren waar mijn label opstaat genoteerd.

 

Al heb ik misschien geen ADD er is een reden waarom ik graag kennis wil maken, omdat ik veel herken van de symptomen van ADD. Maar in plaats van erkenning werd ik afgewezen door een groep mensen die zonder mij te kennen bepalen dat ik niet voldoe aan de eisen.

 


Het gaat om de intentie

Ik ben nog steeds van mening dat mentale gezondheid pas bespreekbaar kan zijn als we begrip voor elkaar kunnen opbrengen. Dat is alleen mogelijk wanneer we het gesprek met elkaar durven aan te gaan.

 

We hebben als valkuil dat we vaak invulling geven aan andermans intenties of mogelijkheden. 'Begrijpen kunnen anderen niet, want zij hebben immers niet wat ik heb'. En gelukkig maar dat mensen elkaar niet altijd kunnen begrijpen. Ik wens niemand een depressie, persoonlijkheidsstoornis, eetstoornis of misschien wel ADD toe.

 

Maar waarom zou ik het gesprek niet aangaan alleen op basis van labeltjes? Wat als de persoon die voor je staat oprecht in je is geïnteresseerd. Je misschien niet kan begrijpen, maar wel begrip voor je situatie wilt opbrengen.

 

Je kan en mag niet van iedereen verwachten dat ze je wel begrijpen. Soms is er meer voor nodig om en alles begint bij bewustwording. Probeer eens uit te leggen wat somberheid voor jou betekent of wat angsten met je doen. 

 

Als maatschappij zouden we ons meer moeten focussen op de intentie van mensen en niet in het kaders en labels. Want het mooie aan kaders is dat ze soms overlappen op gebieden waar we nooit hadden gedacht dat ze elkaar kunnen kruisen. Misschien begrijpt iemand je wel beter dan de aanname die we doen op basis van labels. 

 

Liefs Leonie 

 



Nieuws update

Er is een officiele samenwerking tussen mij en Altrecht!

Vanaf 25 juli zijn mijn blog artikelen over mijn persoonlijke behandeling ook te lezen via hun social media.

 https://www.facebook.com/Altrecht/