· 

Persoonlijk | Maatschappelijkedruk en de oneindige dwang om te moeten presteren |


Ik loop een aantal keer rondjes door mijn huis. Trek een aantal kasten open om te ontdekken of daar misschien iets te behalen valt. Dan heb ik het niet over een kistje met geld. Want ik ben namelijk opzoek naar iets om schoon te maken of op te ruimen. 

 

Het probleem is alleen dat ik de laatste tijd vaker van die momenten heb gehad. Ondertussen is alles zo goed geordend dat ik er zelf niet eens kritiek meer op kan hebben. 

 

Gelukkig is het mooi weer en begin ik aan de tuin. Gelukkig blijft onkruid altijd groeien en is meneer muis zo vriendelijk om mijn tuin te voorzien van gaten die ik dan weer met precisie kan dichtgooien.

 

Extra dank aan mijn buren die beide niet van tuinieren houden.  Zodra mijn tuin namelijk in orde is vergrijp ik me aan hun tuintjes. Urenlang spendeer ik aan ieder grasje en plantje wat er niet thuishoort. 

 

En toch kan ik van binnen wel janken, want ik doe het niet uit ontspanning. Het is pure dwang om maar niet te voelen dat ik angstig, verdrietig of boos ben. 

 



Mag ik even stilzitten A.U.B.

Mensen benoemen zo vaak dat ze me bewonderen om alles wat ik doe om in 'beweging' te blijven. Het opzetten van de campagne, dierenverzorger in het asiel tot het onderhouden van mijn eigen platform. 

 

Van nature ben ik ook zeker ambitieus en zeker niet iemand die makkelijk kan stilzitten. Maar toch voelt mijn ambitie als een pure vloek.

Want het is eerder mijn dwang en de maatschappelijke druk waarom ik zo oneindig lang blijf doorgaan. Het voelt als een verslaving waar ik maar niet vanaf kan komen. Ergens wil ik niets liever dan gewoon op de bank Netflixen en daadwerkelijk ook de serie of film volgen.

Maar wanneer ik begin val ik of na 5 minuten in slaap omdat ik doodmoe ben of ik begin al te malen over wat ik kan opruimen, schoonmaken of ordenen.

 


Maatschappelijke druk - ik faal sowieso

Ik vraag me vaak genoeg af waarom ik niet gewoon even kan stoppen. Want ik doe het echt allemaal zelf. Of is dat niet helemaal waar? Is het toch een externe factor waardoor ik als een loslopend projectiel maar oneindig blijf doorgaan?

 

Hoe kan het dat ik zo drang heb om te presteren? Dat ik zonder prestatie mezelf kwalificeer tot een gefaald persoon? Het antwoord ligt ergens in mijn puberteit. Daar ben ik de maatschappelijke druk gaan voelen.

 

Mijn uiterlijk, school, werk, vrienden en sociale leven het moest allemaal voldoen aan ongeschreven regels. En sommige regels kon ik gewoon al niet aan voldoen. Bedoel door de ziekte van mijn moeder hadden we financieel niet de middelen om te voldoen aan de 'trends' en was ik ook nog eens 'gezegend met jeugdpuistjes. 

 

Dus was er geen ander opties dan te zorgen dat ik op andere terreinen wel presteer. Daar ontstond de eerste druk om te corrigeren waar ik op andere gebieden al op faalde. 

 


De geboorte van mijn innerlijke criticus

Eigenlijk ging het vanaf die periode van kwaad tot erger. Want na het behalen van mijn VMBO-T had ik het gevoel dat ik niet voldeed aan de standaard. Je moet toch minimaal op hbo-niveau afstuderen!?

 

 

Dus toen ik begon aan mijn mbo-studie tot onderwijsassistent wilde ik de beste zijn van de klas. Dat lukte gelukkig aardig! Na het eerste jaar toch een overstap gemaakt naar de theaterschool waar het vreselijk mis is gegaan.

 

Want mijn droom was om actrice en theatermaker te worden. Maar een week voor de start van het schooljaar overleed mijn moeder. Ik verloor opnieuw op terrein van 'een gelukkig gezin'. Dus voelde ik nog meer dan normaal de druk om te presteren op school. Maar in de toch wat 'harde' wereld van theater en de rouwverwerking van mijn moeder lukte het me niet om mee te doen met de 'toppers' van de klas. 

 

Daar was het stemmetje die steeds harder is gaan schreeuwen: 'Jij bent niet goed genoeg. Kijk eens om je heen wat anderen wel presteren en hoe hard jij faalt'. 

 


De ongeschreven maatschappelijke regels

Mijn innerlijke criticus wist precies wat hij moest zeggen om mij onder druk te zetten. Opeens werd ik me bewust van maatschappelijke ongeschreven regels. Ze staan nergens geschreven en toch weten mensen ervan af.

 

 

Want het behalen van een hbo-studie is pas het begin. Eenmaal afgestudeerd moet je het liefst direct een vast contract binnenhalen, relatie, koopwoning, auto, samenwonen, trouwen, kinderen en het liefst een telefoon en auto van de zaak. Vergeet niet de vrijdagmiddagborrels en bruisend sociaal leven. 

 

Vervolgens hebben we in de afgelopen jaren social media in het leven geroepen waarop we die ongeschreven regels ook nog eens breed zijn gaan etaleren. Ik krijg de zenuwen als ik al die prachtige meiden zie met een gave huid, lange haren en maatje zero ook nog een succesvol ondernemer zijn of de meest uitzonderlijke baan waarvan er maar 2 van te vinden zijn op heel de arbeidsmarkt.

 

Steeds meer ging ik me realiseren dat ik aan steeds minder eisen kon voldoen. En dus geen andere keuze had dan excelleren op steeds minder gebieden om te verbloemen dat ik niet kon voldoen aan het 'maatschappelijke plaatje'. 

 


Bezwijken onder de druk

Jarenlang heb ik het volgehouden dat 'ideaal plaatje'. Niemand had door dat ik achter de schermen een kansloze wedstrijd aan het spelen was. Gedoemd om te verliezen probeerde ik toch nog punten binnen te halen. 

 

 

Maar 8 maart 2018 was het dan toch echt einde oefening. Ik kon de druk niet meer dragen. In mijn hoofd voelde ik me steeds vaker somber en hopeloos over de toekomst. Totaal niet gelukkig met het leven wat ik had vormgegeven. Maar ook radeloos over wat me dan nog wel gelukkig zou maken.

 

De ongeschreven regels en de maatschappelijke druk waren een ondraagbare last op mijn schouders. Het altijd eenzaam voelen in contact met anderen. Want echt mezelf zijn durfde ik niet, want dan zag iedereen dat ik faalde.

 

Nu realiseer ik me steeds vaker dat ik niet meer wil toegeven aan die druk. Dat ik mijn leven wil vormgeven naar mijn eigen wensen en ambities en niet die van 'onbekende' anderen.

 

Dat vraagt wel doorzettingsvermogen, lef en springen in het onbekende. Want ik ben niet de enige die wilde voldoen aan de maatschappelijke eisen, perfectie plaatje of prestatiedruk. Er zijn zoveel mensen die nu in stilte nog proberen die oneerlijke wedstrijd te winnen dat ik nu actief probeer te werven om een recreatieteam te creëren die gewoon gaan spelen om de lol en niet de ongeschreven regels. 

 

Liefs Leonie