· 

Persoonlijk | Spierziekte A.L.S. | Open brief | Pitbull | Afscheid | Laat me los | Week 10


Beste A.L.S.

Het is ondertussen 12 jaar geleden dat we elkaar voor het laatst hebben gezien. Des ondanks ben je nog iedere dag op de achtergrond aanwezig. Als een pitbull vastgebeten in mijn bestaan lijk je me maar niet los te willen laten. Iedere dag draag ik je met me mee als een eindeloze last.

 

Je bent er als ik wakker word en wanneer ik ga slapen. Sinds mijn kindertijd weet je me ook te vinden in mijn dromen. Jij weet ze om te toveren in regelrechte nachtmerries. Er is geen moment dat ik van je kan ontsnappen, want wij zijn continu in gevecht. Zelf wanneer ik me radeloos en verloren voel. Ben jij het die op mijn schouder tikt.

 

Ik ben zo intens boos op je voor alles wat je me hebt aangedaan en hebt afgenomen. Je hebt ervoor gezorgd dat ik als kind nooit een eerlijke kans zou hebben op een zorgeloos leven. Je ontnam mij wat als mens nodig is om je veilig en geborgen te voelen.

 

Waarom je ons gezin hebt uitgekozen blijft me een raadsel. Maar ik weet zeker dat jij je daar geen seconden schuldig over hebt gevoeld. Want uiteindelijk leef jij zonder schaamte voort in mijn leven en ondertussen ook in die van anderen.



Amyotrofische Laterale Sclerose

Beter bekend als de ongeneeselijke spierziekte A.L.S. ben jij een rode draad in mijn leven. Je hebt mijn ouders voor een onmenselijke keuze gezet. Hoe vertel je een kleuter dat haar moeder niet lang meer zou leven. Hoe leg je dat uit aan een kind van 4 jaar? En hoe begrijp je als klein meisje wat een spierziekte is? Laat staan wat de dood.

 

Jij bent de oorzaak van mijn angsten. Door jou had ik geen veilige haven of een plek om uit te rusten. Jij fluisterde iedere dag opnieuw dat vandaag de laatste kon zijn. Geef je moeder nog maar een dikke knuffel voordat ze voorgoed is verdwenen. 

 

Als kind was ik doodsbang voor het onzichtbare. Gedaanteloos was je iedere seconden van de dag aanwezig in mijn huis en leven. Je beperkte mijn dromen en wensen. Schuilen had geen zin, want zelf met mijn ogen dicht was je regime voelbaar. 

 

 

Intense boosheid

In mijn leven ben ik nog nooit zo boos geweest als op jou. Het liefste zou ik je slaan en schoppen, maar dat is onmogelijk. Schelden heeft geen zin, want de woorden bereiken je niet. Je bent een lafaard die zich verschuilt in het donker. Je bent het begin en het einde van een oneerlijk gevecht.

 

Je kiest willekeurig een paar personen en bepaald hun lot zonder overleg. Een gevecht tegen jou is een verloren strijd. Je bent kansloos wanneer je met jou in de ring staat. Want je hebt geen andere keuze dan het gevecht aan te gaan als defintieve verliezer. 

 

En jij kiest nooit voor een knock-out. Jouw keuze is een onmenselijke lijdensweg zonder weg terug. Iedere ronde was het weer de vraag waar je toe zou slaan. Welke hoek je zou kiezen? Hoe hard zal die klap aankomen?

 

 

Je deed mijn mama pijn

Als klein meisje stond ik in de hoek van de boxring. Zag van begin tot het einde het gevecht tussen jou en mijn moeder. Ik zag hoeveel pijn je haar deed. Hoe genadeloos je iedere klap hebt uitgedeeld.

 

Waarschijnlijk obewust, maar ik was net zo goed slachtoffer als de rest van mijn gezin. Je liet ons toe kijken hoe iemand van wie wij hielden in elkaar werd geslagen. Vastgelijmd aan de grond was er niets wat ik kon doen om mijn moeder te helpen.

 

Met iedere klap sloeg je de hoop uit ons leven. Ik kan je niet vertellen met hoeveel verdriet en angst ik dat gevecht 17 jaar lang heb moeten aanzien. 

 

Je deed mijn mama intens veel pijn en verdriet. Je beperkte haar in haar levenskwaliteit en levensgeluk. Door jou was mijn moeder altijd in gevecht met zichzelf en het leven. Die afleiding heeft ervoor gezorgd dat ik soms moederloos alleen was. 

 

Ik daag je op mijn beurt opnieuw uit

Nu 12 jaar na de strijd met mijn moeder is het mijn beurt om het gevecht aan te gaan. Daag je uit om opnieuw de boxring in te stappen  voor een eerlijk gevecht. 

 

Niet langer wil ik dat je me beperkt in mijn levensgeluk. Het is tijd dat ik je alle hoeken van de boxring laat zien. Want waar mijn moeder de strijd verloor heb ik besloten om verder te gaan.

De klappen die je hebt uitgedeeld hebben mij indirect ook geraakt. Van binnen nog steeds voelbaar waar ze voor de buitenwereld uit het zicht zijn geraakt. 

 

Maar niet langer wil ik nog dat jouw klappen me raken. Niet langer wil ik neergaan door de door jou ingeslagen angst en onzekerheid. Als volwassen vrouw durf ik nu op te staan en je in de ogen aan te kijken. Als klein meisje was ik altijd bang voor dat onzichtbare monster, maar dat is verleden tijd.

 

Vanaf vandaag zie ik jouw gezicht en herken ik jouw streken. Ik heb geleerd te vertrouwen in mezelf en dat ik jouw klappen kan opvangen. Dat ik met mijn kennis meer over jou heb kunnen leren. Mijn eigen talenten en kwaliteiten weet in te zetten om dit gevecht te winnen. 

 

 


Afscheid voor eens en altijd

Vergeten is geen optie daarvoor ben je te lang een onderdeel geweest van mijn leven. Maar het is wel tijd om afscheid te nemen. Vanaf vandaag wil ik dat je stap voor stap langzaam uit mijn leven verdwijnt.

 

Mijn gevecht tegen jou is begonnen en ik ben te eigenwijs om te verliezen. En ik wil best toegeven dat je me af en toe nog weet te raken. Dat er dagen zijn dat ik verslagen op de grond lig. Dat ik soms ook de hoop verlies en mezelf de vraag stel waarom ik dit gevecht nog wil leveren.

 

Dan voel ik weer die intense boosheid. Zie ik weer hoe jij het gevecht bent aangegaan met mijn moeder. Hoe machteloos je me hebt laten voelen en welke dromen je allemaal van me hebt afgenomen. Te vaak ben je aan me voorbij gelopen zonder me aan te kijken.

 

Niet langer laat ik je mijn levensgeluk bepalen. Geen beren op de weg of eindeloze diepe dalen. De enige hoogepunten die nog op mijn pad komen zijn die van geluk. 

 

Beste A.L.S. het is tijd dat we afscheid gaan nemen. Waarschijnlijk niet vandaag of morgen, maar weet dat ik er alles aan doe om je zo snel mogelijk achter te laten in mijn verleden.

 

Vanaf vandaag gaan jij en ik het gevecht aan om je uiteindelijk de laatste klap te geven. 

 

 

Liefs Leonie



Reactie schrijven

Commentaren: 0