· 

Zullen we samen eenzaam zijn?


 

Eigenlijk heb ik helemaal geen zin om te gaan. Al die drukte en het is dan ook nog eens regenachtig weer. Die feesten zijn gewoon niets voor mij. Misschien voor twee uurtjes, maar dan ben ik er echt klaar mee.

 

De ellende begint al bij het zoeken van een leuke outfit. Wat moet ik in hemelsnaam aantrekken? Kan alleen oude gympen aan, want zoals gewoonlijk is het grasveld door de regen een grote modderpoel geworden. Vandaag schijnt de zon weer volop en dus moet ik niet te warm gekleed, maar op fiets op de weg terug is het natuurlijk weer te koud voor een shirt. 

 

Dan toch maar een kluisje huren en mijn halve gaderobe meenemen. Tijdens het uitzoeken van mijn outfit begint mijn stresslevel al te stijgen. Je wilt er toch goed uitzien!?

 

 

Hopelijk blijft mijn make-up vandaag ook goed zitten en doe vooral geen regendansje, want anders zit mijn mascara gelijk op mijn kin. Meer schaam ik me nog voor mijn jeugdpuistjes. Niet stressen Leo, anders wordt het allemaal alleen nog maar erger!



Onzekerheid

 

Na ieder nieuw outfit kijk ik even in de spiegel. En met iedere blik op de spiegel voel ik me gelijk weer vijf kilo zwaarder. Mijn hemel, want bij setje zes voel ik me net een olifant.

 

Gefrustreerd grijp ik naar het allereerste kledingsetje. Ben er eigenlijk wel klaar mee. Dan heb ik het niet alleen over het passen van mijn kleding. Wie wil er nu op deze manier over een festivalterrein lopen? Mensen zullen zeker kijken, maar niet op een positieve manier.

 

Het negatieve stemmetje in mijn hoofd begint steeds harder te schreeuwen. Hoe dik, lelijk en onvoldoende ik ben tegenover de rest. Opnieuw is het mijn onzekerheid die me naar de keel grijpt. Complimenten aan mezelf geven lijkt bijna onmogelijk.

 

 

Hoe kan het toch dat mensen dat leuk vinden? Ben ik dan de enige die zich compleet ongemakkelijk voelt als die naar een festival gaat? Iedereen lijkt ook zo perfect en niets op aan te merken. Als ik wel denk iemand te zien begint gelijk mijn negatieve zelfbeeld te schreeuwen: Heb je wel goed naar jezelf gekeken?

 

 


Eenzaamheid

 

Nog niet zo heel lang geleden las ik een artikel over eenzaamheid onder jongeren. Gezien mijn leeftijd van 30 val ik officieel niet meer onder de categorie, maar ik voel me nog jong en eenzaam.

 

Vroeger was ik echt in de overtuiging dat eenzaamheid iets is voor oudere mensen. Dat hoe meer familie en vrienden om je heen wegvallen des te groter dat gevoel gaat worden.

 

Vooral in de weekenden kon ik maar niet plaatsen wat dat gevoel was wat ik voelde. Op social media zag ik allerlei gave foto's en locaties voorbijkomen. Bedoel je bent er officieel niet geweest als je niet op social bent 'ingecheckt'. 

 

Steeds vaker ging ik opzien tegen het weekend. Want voor mijn gevoel ging iedereen leuke dingen doen, behalve ik. Het gevoel van eenzaamheid bekroop me iedere keer weer. En ieder weekend ging ik steeds meer tegenop zien.

 

 

Ik moet ook gewoon ergens 'inchecken' of toch even ergens een drankje gaan doen. Dan dacht ik dat ik erbij zou horen. Bij de 'picture perfect' maatschappij.

 

 


Samen alleen

Uiteindelijk werd het probleem alleen maar groter. Want na een aantal maanden voelde ik me zelfs binnen een groep eenzaam. Twijfelde continu over mezelf en voelde een enorme druk om een 'geweldig' weekend te moeten hebben.

 

 

Ik kan toch niet weer maandag bij het koffiezetapparaat vertellen dat ik opnieuw alleen thuis heb rondgehangen? Ik schaam me dood tegenover mijn collega's, want zij doen altijd wel leuke dingen.

 

Dat ik toen ook geen relatie had maakte de eenzaamheid nog groter. Eenzaamheid is eigenlijk een 'bril' die je opzet. Alles en iedereen lijkt een leuk leven te leidden. Sommige hebben de 'perfecte' relatie en de vrijgezellen onder ons het 'ideale' sociale leven. 

 

Steeds vaker ging ik dingen ondernemen, omdat ik dan iets had ondernomen. Maar het liefste bleef ik gewoon thuis. Voelde me binnen groepen eenzaam en vaak ook wat verloren. Iedereen dacht dat ik die vrolijke, opgewekte en positieve meid was. Diep van binnen voelde ik me ongelukkig en raakte het gevoel van eenzaamheid mijn beste vriend. 

 

Het liefste was ik samen met hem alleen. Gordijnen dicht en vooral geen confrontaties van al die anderen mensen die het leven hadden waar ik alleen maar van kon dromen. Volledig uitgeput van het 'doen alsof' werd mijn thuis steeds meer een plek om te schuilen en me alleen te voelen met mijn eenzaamheid.

 

 


De overeenkomst

Eigenlijk is eenzaamheid zo tegenstrijdig, want eenzaamheid voelt alsof je de enige bent. Toch is eenzaamheid een wereldwijd groot probleem. De kans dat je iemand spreekt die zich ook eenzaam voelt is dus best groot.

 

Toch kan je de hele wereld overvliegen het hoeft niet de oplossing voor je probleem te zijn. Want eenzaamheid is niet alleen geen contact hebben met andere mensen, want zelfs binnen een groep mensen kan je eenzaamheid voelen.

 

In mijn situatie is eenzaamheid eigenlijk een negatief zelfbeeld. De overtuiging dat niemand mij gezellig vindt of op me zit te wachten. Dat ik lelijk ben en anderen me uit zullen lachen. Dat mensen meer plezier hebben als ik gewoon thuisblijf. 

 

Wat als het artikel klopt dat de jongeren in Nederland eenzamer zijn dan de ouderen? Dat zou betekenen dat als ik ga stappen ik meer kans heb om iemand tegen te komen die ook eenzaam is dan een avondje bingo spelen het plaatselijke bejaardenhuis. 

 

Liefs Leonie 

 

 



Nieuws update

altrecht GGZ blog

Er is een officiele samenwerking tussen mij en Altrecht!

Vanaf 25 juli zijn mijn blog artikelen over mijn persoonlijke behandeling ook te lezen via hun social media.

 https://www.facebook.com/Altrecht/