· 

Persoonlijk | Stil maar en pak maar een snoepje


 

In de ochtend word ik wakker na weer een nacht vol nachtmerries. Met enige moeite klim ik uit bed om richting de woonkamer te lopen. Er is nog zoveel wat ik moet dan van mezelf, maar eigenlijk ben ik nu al doodop.

 

Voel eigenlijk weinig, maar dat wat ik voel is niet prettig. Is het een leegte? Spanning? Angst? Verdriet? In ieder geval geen blijdschap. Hoe meer ik zoek naar mijn gevoel des te harder begint een stemmetje in mijn hoofd te roepen: Neem toch een snoepje dan voel jij je direct een stuk beter.

 

Dat is wat ik wil, namelijk me gewoon 'beter voelen'. Ik wil weer iets voelen en dan vooral niet de nare dingen. Langzamerhand veranderd de gezonde volwassenen in mij zich in een kwetsbaar kind.

 

 

In mijn fantasie zie ik een boos en verdrietig meisje huilend op de grond. Ik wil haar troosten, maar tegelijkertijd heb ik geen idee hoe. De makkelijkste oplossing die altijd lijkt te werken is het geruststellen met een snoepje. Alleen door de jaren heen is dat snoepje niet meer voldoende en heeft het kilo's comfortfood nodig om even tot rust te komen.

 



zelfsusser

Bij Altrecht leer ik over zelfsusser en voornamelijk mijn persoonlijke zelfsussers. Dat is eigenlijk niets meer dan een manier of jezelf even goed te laten voelen. Dit kan bijvoorbeeld ook zijn overmatig veel werken, sporten, roken, drank, seks of drugs. 

 

In groep 7 maakte ik kennis met mijn zelfsusser. Het begon met snoepjes kopen van mijn zakgeld. Dat nam ik dan stiekem mee naar boven om in bed op te eten. 

 

Toen ik eenmaal een bijbaantje kreeg in de plaatselijke supermarkt was het 'hek van de dam'. Naast dat er altijd wel wat lekker in de kantine lag om op te eten was mijn zelfsusser letterlijk in handbereik. 

 

Hoe gek het ook klinkt, maar zelf ervaar ik het echt als een verslaving. Ik heb mijn comfortfood nodig om mezelf rustig te krijgen. Even niet voelen en de spanning verlagen.

 

 

Maar in de prestatiemaatschappij is snoepen en dik zijn absoluut een zwakte. Dus naast het eten ontwikkelde ik ook een zeer negatief zelfbeeld over mezelf. De enige manier om daarmee om te kunnen gaan was opnieuw iets te gaan eten. 

 

 


Schaamte

Jarenlang heeft eten me al in zijn greep. Zoveel pogingen gedaan om ermee te stoppen. Maar hoe harder ik ertegen begon te vechten des te steviger de grip op me kreeg.

 

Zeker tijdens de puberteit durfde ik hier niets over te vertellen. Eten deed ik alleen en afgezonderd van de rest. Het maakte me eenzaam en die eenzaamheid vroeg weer om mijn zelfsusser. Het klinkt gek, maar het is bijna een soort verboden vriendschap.

 

Comfortfood gaf me dat gevoel wat ik nergens anders leek te kunnen vinden. Hoe fijner dat gevoel des te vaker ik ging snoepen. Maar ook de maatschappelijke druk heb ik veel moeite mee. Dat 'perfecte' social mediabeeld kan ik langer na niet aan voldoen.

 

 

Integendeel van het overmatig eten kwam ik steeds meer kilo's aan. En dat moest er voor mijn idee dan ook zo snel mogelijk weer af. Het was dan ook tijdens mijn puberteit dat ik laxeertabletten ontdekte. Een eenvoudige manier om snel van al die rotzooi weer af te komen. Langzamerhand werd het een dagelijks patroon van overmatig eten en laxeren. 

 

 


Eetproblemen

In Nederland zijn er steeds meer mensen die vechten tegen eetproblemen. Dan heb ik het niet alleen over anorexia of boulimia. 

 

We hebben meer en meer last van de maatschappelijk druk om te moeten voldoen aan het 'perfecte' plaatje. En dat is vaak maatje 34 en ‘fitgirl-style’. 

 

Als ik in de spiegel kijk kan ik aan beide termen niet voldoen. In tegendeel ik heb ondertussen overal wel een aandenken gekregen van mijn overmatig eetgedrag. Dus voorlopig geen bikini foto's van mezelf op Instagram of Facebook.

 

De afgelopen weken heb ik gesprekken gehad over mijn eetproblemen. Ergens ook gefrustreerd dat ik niet voldoe aan de 'eisen' van eetproblematiek, want ik ben niet te dun of te dik. Dat is toch ook ongelofelijk dat ik zelf daarin 'faal'.

 

 

Maar dat betekent niet dat ik het maar accepteer. Want ik ben de grip wat eten op mij heeft echt zat. Dus besloot ik een week geleden dat het tijd is om te gaan dealen met mijn zelfsusser. Hoe zwaar ook het is tijd om te erkennen dat comfortfood mijn leven in zijn grip heeft.

 

 


Eenzaamheid

 

De laatste periode ben ik eerlijk gaan vertellen over mijn gevecht met eten. De reacties waren verschillend, want sommige kunnen zich niet voorstellen dat ik eetproblemen heb.

 

Maar tot mijn verbazing spreek ik ook veel mensen die dit gedrag herkennen. Tussendoor even dat koekje of chocolaatje om de druk er tijdelijk vanaf te halen.

 

De schaamte rondom dit eetprobleem is groot, want in gesprek met anderen geven zoveel mensen aan zich eenzaam te voelen met hun probleem. Misschien juist doordat het niet zo zichtbaar is voor de buitenwereld maakt het probleem extra zwaar.

 

Want naast het overmatig eten moet dit ook gebeuren in eenzaamheid. Niemand mag weten van dit 'geheim', want dan ziet de maatschappij dat we niet voldoen aan zijn maatstaven.

 

Je kunt je bijna niet voorstellen dat vandaag opnieuw misschien wel duizenden mensen naar de supermarkt rijden om een voorraad in te kopen om deze in de auto, onderweg of afgezonderd van de rest op te eten.

 

 

Die eenzaamheid heb ik verbannen en respecteer dat ik deze zelfsusser heb ontwikkeld. Maak de keuze om de strijd aan te gaan om de grip van comfortfood op mijn welzijn te verminderen. Niet voor de maatschappij en zijn eisen, maar omdat ik recht heb om te voelen dat het soms gewoon niet zo lekker met me gaat.

 

Liefs Leonie